پیرمرد بخت برگشته ، شکمش آب آورده بود . بچه های ولگرد 
      با مسخره می گفتند : « یاروآبستنه ! فردا می زاد ! » .

        یک روز که از کوچه ، همان کوچه ی کثیفی که پناهگاه زندگی
      فلک زده ی او بود ، می گذشتم ... دیدم لاشه اش را به تابوت
      می گذارند :

          پیر مرد بخت برگشته ، « زائیده » بود . فرزند بدبختی چه
                  می توانست باشد ؟! ... « مرگ ! ... »

                                                                                    کاارو 




                                                                   






  
یه جورایی برام کلاس میذارن .. میگن « حضرت حافظ » فلانه و بهمانه و آخرشه و ... 
مي دونم ... حافظ خوبه .. خیلی هم خوبه .. شعراش هم خوبن ... ولی نه برای من ! .. من هنوز بچه م ... خیلی چیزا رو نمی فهمم ...
نمی دونم « مِی » چیه و آدم « مست » و آدم « رند » و« صوفی »  کیه ...
از« لعل » و « غمزه » و « عشوه » و« نرگس مست » و « ابروی کمانی » و ... حتی از نوع زمینیش هم چیزی نمی دونم ( تازه معلوم هم نیست که مراد از همه ی اونا معانی فرا زمینی شون باشه ! ) ...

من شاعرفریاد های صامت و اشکهای فرو نریخته رو دوست دارم ...
« کارو » .. که خبر از هزاران لب بوسه ندیده داره ... واز هزاران بوسه ی لب ندیده ... 
« کارو » که از « هذیانات یک مسلول » و از « مرگ ماهیگیر » میگه و از « نامه هاي سرگردان » ...

و برادر نازنینشو ...
که « زورق شکسته » رو میخونه ... 
چنين مضمونی رو از هیچکس نخواهید شنید .. در نهایتِ تراژدی .. و حماسه .. و عشق .. و ترس .. وغم .. و زیبایی ...

اگه اینا زمینیه ، ... و اگه اینا عامیانه ست ، من آخر زمینیا و آخر عوامم ...

...
و...صد البته خیلی چاکرم






 
               




                               اللّهم وفّقنا لما تحبّ و ترضی