اینجا رو بنا به دلایلی که ما نمیدونیم و انگار خودشون بهتر میفهمن بسته ن 
تا چه پیش آید ...

شب .. به روی جاده ی نمناک
سایه های ما زما گوئی گریزانند
دور از ما در نشیب راه
در غبار شوم مهتابی که میلغزد
سرد و سنگین بر فراز شاخه های تاک
سوی یکدیگر به نرمی پیش میرانند

شب .. به روی جاده ی نمناک
در سکوت خاک عطر آگین
ناشکیبا گه به یکدیگر می آویزند
سایه های ما ...

همچو گلهائی که مستند از شراب شبنم دوشین
گوئی آنها در گریز تلخشان از ما
نغمه هائی را که ما هرگز نمیخوانیم
نغمه هائی را که ما با خشم
در سکوت سینه میرانیم
زیر لب با شوق میخوانند

لیک دور از سایه ها
بی خبر از قصه ی دلبستگی هاشان
از جدائیها و از پیوستگی هاشان
جسمهای خسته ی ما در رکود خویش
زندگی را شکل می بخشد

شب .. به روی جاده ی نمناک
ای بسا من گفته ام با خود :
« زندگی آیا درون سایه هامان رنگ میگیرد ؟
یا که ما خود سایه های سایه های خویشتن هستیم ؟ »

ای هزاران روح سرگردان ،
گرد من لغزیده در امواج تاریکی ،
سایه ی من کو ؟
نور وحشت می درخشد در بلور بانگ خاموشم
سایه ی من کو ؟
سایه ی من کو ؟

من نمیخواهم
سایه ام را لحظه ای از خود جدا سازم
من نمیخواهم
او بلغزد دور از من روی معبرها
یا بیفتد خسته و سنگین
زیر پای رهگذرها
او چرا باید به راه جستجوی خویش
روبرو گردد
با لبان بسته ی درها ؟
او چرا باید بساید تن
بر در و دیوار هر خانه ؟
او چرا باید ز نومیدی
پا نهد در سرزمینی سرد و بیگانه ؟

آه .... ای خورشید
سایه ام را از چه از من دور میسازی ؟
از تو میپرسم :
تیرگی درد است یا شادی ؟
جسم زندانست یا صحرای آزادی ؟
ظلمت شب چیست ؟
شب ،
سایه ی روح سیاه کیست ؟

او چه میگوید ؟
او چه میگوید ؟ ...
خسته و سرگشته و حیران
میدوم در راه پرسش های بی پایان
                                       ...

                                                     
                                           

 

 من:   فیلم کانال دو رو میبینی ؟
 خاله:  میوه ممنوعه؟
 من:   آره
 خاله:  نه زیاد
 من:   منم نمیدیدم .. دیروز روزنامه به خاطر یه صحنه ش بازی
          نصیریان رو ستوده بود 
         امشب نگاه کردم .. بازم اعصابم ریخت به هم
 خاله: چرا ؟
 من:  باز پریشان شدم .. پیرمرده زن و بچه داره .. عاشق دختره شده
 خاله: من دیدم اون روز به دختره میگفت گریه نکن
 من:  خودش به زنش هم گفت
 خاله: من نمیتونم ببینم .. باورم نشد. دیدم فقط زنه داشت گریه می کرد
 من:  دلم برای خودش ، زنش .. و دختره سوخت
         چرا باید عشق مترادف باشه با زندگی مشترک ؟
         زنه میگفت بعد از ۳۵ سال چجوری تو چشام نگاه میکنی ؟!
 خاله: خب راست میگه .. هیچکس تحملشو نداره
 من:  تحمل نداره .. ولی ربطی هم نداره
         آدم خیلیا رو دوست داره . همیشه هوس نیست
 خاله: درسته .. اما تو باشی .. کسی رو خیلی دوست داشته باشی ..
         بعد یهویی ببینی اون بجز تو یکی دیگه رو هم دوست داره ..
         تحملش سخته
 من:  برای اینه که میگم دلم برای هردوشون
         و هرسه شون سوخت ..
         ای داد بیداد ...
 خاله: آره
 من:  باز مصطفی پریشان شد
 خاله: مصطفا جان
 من:  جانم
 خاله: پریشان نشو
 من:   
         زندگی خیلی مزخرفه
 خاله: خب دیگه همیشه یه چیزی بهتر از اون چیزی که داری هست
         خب آدمیزاد بهترشو میخواد
 من:  بحث اون نیست
        اینا رو آدم تو ترازو نمیذاره
        خاله باور کن آدم هر کیو و هر چیزیو یه جور دوست داره
        بحث بدتر و بهتر نیست
 خاله: اووووووووووووکی 

 
                                                 *                 *                 *
یه دیالوگ دیگه هم میذارم .. ببخشید که موضوعات تکراری هستند و شبیه هم .. .. ولی به نظر من بحث های جالب و بدرد بخوری هستند و توی هر کدوم حرفهای تازه ای هست .

 

- هنوز قاطی مرغا نشدی ؟
- نه
- اِ چرا ؟
- ناراحتی داره ؟ چیش خوبه ؟
- خوبیش اینه که یه عروسی می افتیم
- من حتی به مجلس عروسی هم اعتقاد ندارم
- الان چند سالته ؟
- داره میشه ۲۸
- واسه چی ازدواج نمی کنی ؟
- مال این کار نیستم .. تو هم زیاد با مسائل عشقی خودتو درگیر نکن
  بکن ، ولی غصه شو نخور ... یه آدم مث خودت ، که اتفاقی سر راه آدم بوده
  چرا آدما فکر می کنن تو دنیا تکه براشون ؟
- اوکی .. پس آقا مصطفای عزیز ما هنوز عاشق نشدن
- نمیشن !
  اگر هم بشن اشتباه کرده ن
- چرا ؟
- همون چیزایی که گفتم خب
- عشقو چطور می بینی ؟
- دروغه
  نه که وجود نداشته باشه .. وجود داره ، ولی اشتباس
- به خاطر همون خیانتها و ... ؟
- نه .. به ۱۰۰۱ دلیل
- چندتاشو بگو
- اصلا" دوست ندارم عشق و علاقه با زندگی مشرک یکی باشه
  چرا نمیشه عاشق چند نفر شد ؟
  چرا فکر می کنن همون یه نفره فقط ؟
  چرا فکر می کنن این حس دائمیه ؟
  با هر دختری صحبت میکنم عاشق یکیه
  این همه زن و شوهر .. همه قبلا"ها عاشق بوده ن و الان هیچ خبری نیست
- عشق چندتاست .. نه یکی :
  عشق به خدا ، عشق به پدر و مادر ، عشق به همسر ، عشق به فرزند ...
  آره عاشق هم بوده ن الان هم هستن .. ولی نه به اون آتیشی
- نیستن ... ۸۰ درصدشون نیستن
- وقتی بخوای به زور جداشون کنی میتونی اون عشقو ببینی
- اون میشه عادت
- رو چه حسابی این درصدا رو میدی ؟
- می بینم ... میشناسم آدما رو
  عشق به همسر معنیش اینه که بهترین برای من اینه
- عادت و عشق و دوست داشتن فرق میکنه
- این دروغه
  یه آرامبخشه فقط
  خود گول زدنه
- اینو قبول داری که خدا یه همچین حسی رو توی آدما قرار داده که بتونن همدیگرو
  دوست داشته باشن ؟
- هزار و یک حس تو آدما هست 
  از حس خونریزی گرفته
  تا شهوت
  تا این عشقا
  "..." فکر نکن من این علاقه ها رو تجربه نکرده م
  من هم تو زندگیم بوده خانومی که براش گریه کردم
  ولی تموم شده و رفته
- چطوری تموم شده رفته ؟
- نشد دیگه
  زندگی مشترک یه قرارداد اجتماعیه
  که دو نفر میگن حالا که با همیم بقیه رو ولش
  اگه عشق واقعی باشه ، تموم دنیا رو هم به آدم بدن بازم همونو میخواد
- خب آره
- اگه واقعا" همونو بخواد میشه یه تعصب نابجا
  اگر هم کس دیگه ای رو پیدا کنه معلومه که قبلی عشق نبوده
  و بعدی هم نیست ! 
- چرا نابجا ؟
- چون دلیلی نداره
  و توجیهی نداره
  فقط یه احساسه ، که مطمئنا" مقدس نیست
- اما همین احساس خیلی قویه
- پشتوانه ش چیه
- اگه پاک و درست و واقعی باشه مقدسه
  خودش اونو دیده ، شناخته
- اگه اخلاق باشه ، مطمئن باش هزار تا بهتراز اون هست
  اگه زیبایی باشه همینطور
  خودش دیده اونو .. ولی بقیه رو ندیده
  اینه که میگم قرارداده
- خدا هر کسی رو که آفریده جفتشم انتخاب کرده
- اینو قبول ندارم .. تازه اگر هم درست باشه که نیست ، از کجا معلوم که جفتش همینه
- خدا به آدم عقل داده ، قدرت انتخاب داده
  اگه بخوای اینطوری فکر کنی که هیچکس نباید ازدواج کنه
- نمی گم ازدواج نکنه
  میگم اون تعصبا نابجاس
  ازدواج خوبه
  علاقه خوبه
  زندگی مشترک خوبه ولی اسم عشقو قاطیش نکن .. اون عشقه دروغه
- واسه چی دروغ ؟
- این همه گفتم خب
- اما اونا درست نیست
  عشق وجود داره
  و مقدسه
  البته اگه واقعی و پاک باشه
  که خیلی کم پیدا میشه
  الان دوست داشتن و عادت کردن و عشقو قاطی کردن
  که این درست نیست
  یا اینکه میگن من عاشقتم .. ولی دو روز دیگه یه خوشگل تر یا پولدار تر
  دیدن میرن دنبال اون
  اون عشق نیست .. هوسه .. عقده ست .. یا هر چیز دیگه
  ولی به هیچ عنوان عشق نیست
- من دارم میگم اصلا" عشق نیست
  این نظرات شماست
  اینا هم نظرات من
  مونده به دیدمون به زندگی
- نظرات شما واسه من محترمه
- خانوما بیشتر مث شما فکر میکنن
  ولی کم نیستن مردایی که نظر منو دارن
  شما راضی باش
  ما هم راضیم



  ....
  آخرش گفت :
- تو آدم یه رویی هستی و قلب صاف و پاکی داری، واقعا" حیفه مال کسی بشی!!
  حق داری نظرت این باشه !!
 

                              
                                                  *                 *                 *

   
   یه عکس بی ارتباط با مطالب این پست از سایت میلاد عزیز :
     

 
        بخواب آرام
                            دل دیوانه
                                                                                              ...                  

      خودتون بخونيد عين متن ايميلي رو كه چندي پيش بدستم رسيد:                                             

                                       

                                                                                                                  Baradar-e aziz
 salaamon alaykom, man yeki az khaharane Mosalman-e Shieye Iraniye shoma dar Amrika hastam ke ba yek mard-e Amrika-eeye Mosalman-e Shieh ham ezdewaj kardeham, ba tabrik be monasebat-e fara residan-e Maah-e Eshgh, Ramadhan, kami delgir shodam va hatta gerye kardam. Midoonid chera? chon inja hich sobh o zohr o maghrebi, sedaye zibaye Beheshtiye Azan hatta az Masjed-e ma Be goosh nemiresad, va man Teshneye shanidan-e in Nedaye zibaye delAfrooz hastam, be khosoos dar in roozhaye malakootiye Maah Ramadhan.. pas be Google raah avardam va be Website shoma Panah avardam ta Azan-e Zibaye aan Bozorgmarde Ashegh-e ALI ra download konam va hargaah ke hangaam AZAN ast aan ra baraye khodam va hamsaram Pakhsh konam, be vizheh dar hangam-e Sahari va Eftaar, AMMA tanha raahi keman mitavanam aan ra Download konam Ba Click kardan-e Rast rooye aan ast, amma Moteassefaneh hangami ke mikhaham aan ra ba Click-e RAST download konam, payam midahad: BIKHIAL!!!!   TORO KHOA in kaar ro nakonid, man ba Azan va Qoraan inja zendeham, khahesh mikonam ke begozarid man ba click rast kardan aan ra download konam. Kolli Gerye kardam
Man Ax-e Hamsaram va khodam ra barayetan ba in email attach mikonam ta shoma ma ra bebinid. Yeki az Axhaman dar haal namaz hastim, va yeki digar dar Norooz 1386 dar Masjed-e Iranian va Shiayan hastim. to ro khoda javab-e email-e man ra bedahid. Man va shoharam ra hatta Chaap-e ANsarian mishenasand, dar Qom. Akhe hamsaram az ketabhaye Eslmi va shi-ee in entesharat bahreh mibarad. man hatta hozooran Haaj Agha Ansarian ra ham didam. Hamsaram, Ali , be shoma salam miresanand va Eltemas Doa darand
 
 Khoda Yaar o Negahdaretan, YA Ali
                    Mozhgan va Ali

 

  پي نوشت 1 : ببينيد خدا اگه بخواد حال بده به آدم چجوري حال ميده ... توي خواب هم نميديدم كه  
 همچين دوستاني اونم توي آمريكا پيدا كنم...

  پي نوشت 2 : اونجايي كه ايشون كلمه ي "رمضان" رو با فونت انگليسي نوشتن دقت كنيد ... اولش
  فكر كردم "رمدان" نوشته ن ولي وقتي كه ديدم بار دوم هم به اين شكل نوشته ن تازه متوجه شدم كه
  در واقع تلفظ درست اين كلمه نوشته شده .. حتما" ميدونيد كه تلفظ حرف "ض" در عربي بيشتر به
  تلفظ حرف "د" شبيهه تا حرف "ز" و این دقت و توجهشونو می رسونه . 

  پي نوشت ۳ :                                                                                            
                                                                                    

         
                                                                                          

 

 

              ببار ای نم نم باران
                                         زمین خشک را تر کن
                                                                       سرود زندگی سر کن
                                                                                                     دلم تنگه  ...
 

 

                               

 

      کاارو هم رفت .. چقدر بی سر و صدا ! ... حتی من که اینقدر دوستش دارم بعد از یک ماه متوجه
      شدم ! ...
      سالها پیش .. سال ۳۳ اینجوری در مورد مرگش نوشت :

                هنوز کاملا" در قبر زندگی خودم جابجا نشده بودم که یکباره احساس کردم
                دستی آشنا ، مضطرب و عصبانی سنگ قبرم را می کوبد .. لحظه ای بعد ،
                روح سرگردانم با دیدگان اشک آلود ، از لابلای خاک قبر به کنارم غلطید !
                بدون هیچ گفتگو ، دستم را گرفت و از زیر خاک بیرونم کشید ، نگاهی به
                سنگ قبر افکنده گفت : ببین ! این بشر دروغگو و جنایت کار ! حتی پس از
                مرگ تو هم به حقیقت آنچه مربوط به تست پشت پا زده است ! ..
                راست میگفت ! ..

             بر روی سنگ قبرم نوشته بودند : « در ۱۳۰۶ متولد شد و ۱۳۳۳ مرد ..»
             دروغ  بود !.. سال ۱۳۰۶ ، سالی بود که من مردم ، و زندگیِ من ، پس از
             سالها مرگ تحمیلی در ۱۳۳۳ شروع شد ! .. سنگ قبر را وارونه کردم تا
             حقیقت را آنچنانکه بود بنویسم ، روحم با خنده گفت : « شاعر فراموش
             کن این مسخره بازیها را .. به کسی چه مربوط است که تو کی آمدی و
             و کی رفتی ! برو بخواب ! » .. من هم خنده کنان رفتم .. خوابیدم ، چه
             خوابی ! .. چه خواب خوبی .. کاش همه می فهمیدند ! ... 
 

         

 

سلام

دو تا عکس ، اولیش برای اینکه بدونید من مفلوک هر روز از صبح تا عصر با چه جماعتی سر و کله میزنم

و دومیش هم ... بدون شرح .. که البته ربطی هم به همدیگه ندارن :

 

        

 

 

                       

 

 

 

  مهربون من بهارمنه .. هستی منه

  من کویر و اون به زیبایی خوشه چیدنه

  میاد با دل مهربون من ..  یه دیوونه ی همزبون میشه

  به مهمونی دل خدا میاد  .. زمین زیر پام آسمون میشه

  رقصِ ِ ..  بارون ..  روی ِ ..  پونه های بهاره

  آروم .. آروم ..  چشمونش بهارو میاره

  مثه هستیه .. مثه مستیه .. تو دستای من جام آخرینه

  به خاموشی ام .. فراموشی ام .. طنین یه آوای دلنشینه

 

 بگذریم .. جدی نگیرین !
       
                               ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
 

 

                                    

چرا بعضیا معتقدن که هنر نزد ایرانیان است و بس .. اونم با این همه تعصب !
یه مورد توی ذهنم هست گفتم بنویسم اینجا:
شبکه ی استانی همدان سریال ارتش سری رو پخش میکنه .. تولید سال ۱۹۷۷ بی بی سی
 از معدود برنامه های تلویزیونه که میبینم .. حتی یکی از سریالهای این چند ساله ی اخیر ایرانو نمیشه باهاش مقایسه کرد ... هیچ ربطی هم نه به امکانات مالی داره نه به تجهیزات فنی .. همه ش مربوط میشه به حس زیبایی شناختی شون و حس انسان شناسیشون .. و هنرشون ... به عنوان نمونه توی یکی از صحنه هاش " برادلی " ( از اعضای کمیته ی نجات ) توی خیابون هدف قرار میگیره و کشته میشه .. درسته که برادلی از اعضای اصلی گروه بود .. ولی مدت خیلی زیادی نبود که نقشش وارد سریال شده بود .
اگه یه سریال ایرانی بود ، یا صحنه تیر خوردنشو اسلوموشن نمایش میدادن .. یا چه میدونم خودشونو میکشتن که یه آهنگ دراماتیک روش بذارن و از اینجور کارا .. ولی توی این سریال خیلی ساده و زیبا مرگشو نشون دادن ... جوری که وقتی چهره ی بیجانشو از نزدیک نشون داد تمام کارایی که کرده بود و صحنه هایی که ازش توی قسمتای قبلی پخش شده بود اومد جلوی چشمم .. باورتون نمیشه حتی تا دو روز بعدش هم یادش می افتادم و غصه شو میخوردم !!
کارشون درست !

                            

 

                          

 

 

  درون کلبه ای بنشسته ام تنهای تنها
  به چشمم حلقه بسته اشک حسرت ، موج غمها
  چو شمعی جان خود آتش زدم امشب سراپا
  به آتش بازی ام جانا بیا بهر تماشا
  نمی دانم که آیا .. تو آگاهی ز فردا

  فردا .. نشان از من نمی ماند
  تنها .. به جا خاکستری ماند
  ز خاکم گل لاله روید
  چو خون دلم ارغوانی
  دریغا که قدر محبت
  ندانی ندانی ندانی
 
  چو شمعی جان خود آتش زدم امشب سراپا
  به آتش بازی ام جانا بیا بهر تماشا
  نمی دانم که آیا .. تو آگاهی ز فردا ...




                                       






  اولا" مجال و حوصله نبود فایل آواز شعر بالا رو آپلود کنم برای دانلود .. هر کس دوست داشت بگه تا به
  ایمیلش بفرستم . 




  دوما" اینو توی صفحه ی حوادث روزنامه خوندم ، با خوندنش عجیب کیف کردم و خندیدم ، نمیدونم چرا
  اینقدر به دلم چسبید ... مرضه دیگه !!   :

 

 

به هرکس- هرجا ، کوله پشتی گرسنه اش را ارائه داد ، نصیحت بارش کردند !
کمال کوشش را کرد که بجای نان به روده هایش- به روده های گرسنه اش ، نصیحت بقبولاند !
هم روده ها خندیدند ...
هم نصیحت ها ...


با کوله پشتی پر از نصیحت و مشتی روده ی خالی به راه افتاد .
تصادفا" به گورستانی رسید که در پهنه ی ماتمبارش ، مرده ای را با قهقهه خاک می کردند !
وحشت کرد ... اولین بار بود میدید که مرده ای را با خنده به خاک می سپارند !
پیرمردی رهگذر، راحتش کرد ، گفت :« جوون ! بی خیالش ...اون که تو تابوته ، دیوونه س ، اینا هم که خاکش میکنن ، ساکنین دارالمجانینن ! »

وحشت نخستین جای خود را به وحشت شکننده تری داد : ترسید جنون دیوانگان بر عقلش مستولی شود ...
ناگهان ، به یادش آمد که یک کوله پشتی پرنصیحت بارش است!  خندید ..
فکر کرده بود که برای جلوگیری از تسلط جنون ، از نصیحت ها کمک خواهد گرفت .

هنگامی که کوله پشتی را باز کرد ، از نصیحت ها اثری ندید ...
و قلبش ـ چون اشکی دیده گم کرده ، به تک سینه اش فرو غلطید ...
بیچاره نصیحت ها ! بینوا نصیحت ها ! همه از گرسنگی مرده بودند ....



کاارو                                                              

 

 



                در خاک هم بیداد خواهم کرد
 
                از بوسه هایت یاد خواهم کرد

                با این دل بشکسته ام ای دوست

                نام تو را فریاد خواهم کرد


                آنروز ...

                همچون درختی تیره روز از خاک می رویم

                با باد گورستان غمت را باز می گویم

                تو دل به عشق مرده ی خود باز می بندی

                مهتاب گورستان من !

                آراااام می خندی ...

                من دیده بر راه تو می دوزم

                        آهسته می گریم

                            آهسته می ریزم

                                آهسته می سوزم


                                       آهسته می گریم

                                           آهسته می ریزم
 
                                              آهسته می سوزم

                                                                  ... . .
 



               




 

حال کنید ترانه عماد رام رو که البته توی اینترنت پیدا نمی شه و اگه خواستید  باید دنبال کاستش باشید و تا نشنوید هم فایده نداره ! 
این هم  گلدون اطاقمه .. با وجودیکه زیاد با گل و گلدون توی خونه میانه ی خوبی ندارم از این خوشم میاد .

سال و سالهای قشنگی داشته باشید
برای همدیگه از خدا " احسن الحال " بخواهیم
دوستتون دارم زیااااااد



خوش به حال باغ آلبالو و گیلاس ...





 

 

 من از تنهایی اشباعم
 لبریزم
 غروبی سرد و غمگینم
 پائیزم

 دلم دل نیست
 دریا نیست
 مرداب است
 که موجی هم سراغش را نمی گیرد
 که نوری هم به رخسارش نمی تابد
 نه شوق زیستن دارد
 نه می میرد

 من از تنهایی اشباعم
 لبریزم
 غروبی سرد و غمگینم
 پائیزم

 تو ای دریا مرا در خویش پنهان کن
 به موجی
 یا مرا امروز مهمان کن
 دلم دل نیست
 دریا نیست
 مرداب است
 مرا چون موج دریایی خروشان کن

 من از تنهایی اشباعم
 لبریزم
 غروبی سرد و غمگینم
 پائیزم
 
 تو ای همسایه در من زندگی سازی
 برایم مثل آغازی
 یکی در گوش من انگار می گوید
 گلی امروز در مرداب می روید

 من از تنهایی اشباعم
 لبریزم
 غروبی سرد و غمگینم
 پائیزم

 من از تنهایی اشباعم
 لبریزم
 غروبی سرد و غمگینم
 پائیزم

 

 
 بشنوید 

 

 

۱
ایمیل قشنگی که برام فرستادن :

ليوان را زمين بگذار

استادي درشروع کلاس درس ، ليواني پراز آب به دست گرفت. آن را بالا گرفت که همه ببينند.بعد ، از شاگردان پرسيد:  به نظر شما وزن اين ليوان چقدر است ؟ ...  شاگردان جواب دادند 50 گرم ، 100 گرم ، 150 گرم 
استاد گفت : من هم بدون وزن کردن ، نمي دانم دقيقا“ وزنش چقدراست . اما سوال من اين است : اگر من اين ليوان آب را چند دقيقه همين طور نگه دارم ، چه اتفاقي خواهد افتاد ؟

شاگردان گفتند : هيچ اتفاقي نمي افتد .

استاد پرسيد :
 خوب ، اگر يک ساعت همين طور نگه دارم ، چه اتفاقي مي افتد ؟

يکي از شاگردان گفت : دست تان کم کم درد ميگيرد.

حق با توست . حالا اگر يک روز تمام آن را نگه دارم چه ؟
شاگرد ديگري جسارتا“ گفت : دست تان بي حس مي شود .
عضلات به شدت تحت فشار قرار ميگيرند و فلج مي شوند و مطمئنا“ کارتان به بيمارستان خواهد کشيد
...و همه شاگردان خنديدند

استاد گفت : خيلي خوب است . ولي آيا در اين مدت وزن ليوان تغييرکرده است ؟

شاگردان جواب دادند : نه

پس چه چيز باعث درد و فشار روي عضلات مي شود ؟
درعوض من چه بايد بکنم ؟

شاگردان گيج شدند . يکي از آنها گفت : ليوان را زمين بگذاريد.

استاد گفت : دقيقا“ مشکلات زندگي هم مثل همين است .
اگر آنها را چند دقيقه در ذهن تان نگه داريد اشکالي ندارد . اگر مدت طولاني تري به آنها فکر کنيد ، به درد  خواهند آمد .
اگر بيشتر از آن نگه شان داريد ، فلج تان مي کنند و ديگر قادر به انجام کاري نخواهيد بود.
 
فکرکردن به مشکلات زندگي مهم است . اما مهم تر آن است  که درپايان هر روز و پيش از خواب ، آنها را زمين بگذاريد.
که درپايان هر روز و پيش از خواب ، آنها را زمين بگذاريد.
به اين ترتيب تحت فشار قرار نمي گيرند ، 
هر روز صبح سرحال و قوي بيدار مي شويد و قادر خواهيد بود از عهده هرمسئله و چالشي که برايتان پيش مي آيد ، برآييد!

دوست من ، يادت باشد که ليوان آب را همين امروز زمين بگذاري .
زندگي همين است!

« کیه که گوش بده !! »

 

۲
متن یکی از کارهای قشنگ گوگوش :

                                                    دلم تنگه براي گريه كردن
                                               كجاست مادر كجاست گهواره من

                                              همون گهواره اي كه خاطرم نيست
                                                 همون امنيت حقيقي و راست
                                                  همونجايي كه شاهزاده قصه
                                               هميشه دختر فقيرو مي‏خواست

                                               همون شهري كه قد خود من بود
                                                  از اين دنيا ولي خيلي بزرگتر
                                                نه ترس سايه بود نه وحشت باد
                                                نه من گم مي‏شدم نه يك كبوتر

                                                    دلم تنگه براي گريه كردن
                                               كجاست مادر كجاست گهواره من

                                                  نگو بزرگ شدم نگو كه تلخه
                                                   نگو گريه ديگه به من نمياد
                                                      بيا منو ببر نوازشم كن
                                                 دلم آغوش بي‏دغدغه مي‏خواد

                                                  تو اين بستر پاييزي مسموم
                                                 كه هر چي نفس سبزه بريده
                                              نمي‏دونه كسي چه سخته موندن
                                                   مثه برگ روي شاخه تكيده

                                                    دلم تنگه براي گريه كردن
                                               كجاست مادر كجاست گهواره من

                                                  ببين شكوفه دلبستگي‏هام
                                              چقدر آسون تو ذهن باد مي‏ميره
                                             كجاست اون دست نوراني و معجز
                                                    بگو بياد و دستمو بگيره

                                                كجاست مريم ناجي مريم پاك
                                             چرا به ياد اين شكسته تن نيست
                                                  تو رگبار هراس و بي‏پناهي
                                              چرا دامن سبزش چتر من نيست

                                                    دلم تنگه براي گريه كردن
                                               كجاست مادر كجاست گهواره من




۳
یارو میزنه مامان باباشو میکشه .. ازش میپرسن چرا کشتی .. میگه من تازه به رابطه ی کثیفشون پی برده بودم !!




۴ 
فرقي ندارد كه شاداب باشي يا بي حال. وقتي چراغ سبز مي شود بايد حركت كني!

« نمیدونم از کیه »




۵ 

    
                  



۶
...

                                                   

 

 

 

                                    در كار دل حيران منم
                                    هر لحظه در طوفان منم

                                    اي نازنينم
                                    شايد تو را ديگر نبينم 

                                    ليلاي بي سامان تويي
                                    مجنون سرگردان منم

                                    اي نازنينم
                                    شايد تو را ديگر نبينم 
                                                                 ديگر نبينم 
   
                                    ...

 

 

        پیرمرد بخت برگشته ، شکمش آب آورده بود . بچه های ولگرد 
      با مسخره می گفتند : « یاروآبستنه ! فردا می زاد ! » .

        یک روز که از کوچه ، همان کوچه ی کثیفی که پناهگاه زندگی
      فلک زده ی او بود ، می گذشتم ... دیدم لاشه اش را به تابوت
      می گذارند :

          پیر مرد بخت برگشته ، « زائیده » بود . فرزند بدبختی چه
                  می توانست باشد ؟! ... « مرگ ! ... »

                                                                                    کاارو 




                                                                   






  
یه جورایی برام کلاس میذارن .. میگن « حضرت حافظ » فلانه و بهمانه و آخرشه و ... 
مي دونم ... حافظ خوبه .. خیلی هم خوبه .. شعراش هم خوبن ... ولی نه برای من ! .. من هنوز بچه م ... خیلی چیزا رو نمی فهمم ...
نمی دونم « مِی » چیه و آدم « مست » و آدم « رند » و« صوفی »  کیه ...
از« لعل » و « غمزه » و « عشوه » و« نرگس مست » و « ابروی کمانی » و ... حتی از نوع زمینیش هم چیزی نمی دونم ( تازه معلوم هم نیست که مراد از همه ی اونا معانی فرا زمینی شون باشه ! ) ...

من شاعرفریاد های صامت و اشکهای فرو نریخته رو دوست دارم ...
« کارو » .. که خبر از هزاران لب بوسه ندیده داره ... واز هزاران بوسه ی لب ندیده ... 
« کارو » که از « هذیانات یک مسلول » و از « مرگ ماهیگیر » میگه و از « نامه هاي سرگردان » ...

و برادر نازنینشو ...
که « زورق شکسته » رو میخونه ... 
چنين مضمونی رو از هیچکس نخواهید شنید .. در نهایتِ تراژدی .. و حماسه .. و عشق .. و ترس .. وغم .. و زیبایی ...

اگه اینا زمینیه ، ... و اگه اینا عامیانه ست ، من آخر زمینیا و آخر عوامم ...

...
و...صد البته خیلی چاکرم






 
               




                               اللّهم وفّقنا لما تحبّ و ترضی

 

ز دریای کبود ابر سیاهی ... سحر شد بر فلک چون دود آهی
 
                                                    ز دریاها به صحراها گذر کرد ... به هر باغ و به هر گلشن نظر کرد

گلی پژمرده دید و سر فکنده ... گرفته در رخش غم جای خنده

                                                             شده از تشنگی حیران و کوشد ... مگر از جام ابر آبی بنوشد

چنان آشفته شد آن ابر و بی تاب ... که شد از گریه سر تا پای او آب

                                                      ز بالا سوی پایین شد روانه ... به گل جان داد و خود رفت از میانه

تو همچون آن گلی که جان فدایت ... من آن ابرم که جان ریزم به پایت

                                                 تو همچون آن گلی که جان فدایت ... من آن ابرم که جان ریزم به پایت








بازم میگم من زیاد با شعر های کلاسیک حال نمیکنم ... اینو به پاس اجرای نازی که ازش شده نوشتم ... « گریه ی ابر » رو حتما"   اینجــــــا  بشنوید.

دانلود Real player





                                         *              *              *






به ممدی میگم تو مگه به خانومت نگفتی سیگار نمیکشم ... میگه من به اون گفته م اینجا یا شهرای دیگه اگه لب من به سیگار خورد حق داری قهر کنی ، شکایت کنی ، گریه زاری کنی و ... ولی شمال استثناست ... توی شمال اگه سیگار از لپم بیفته باید شکایت کنی !! ...
تازه میگه اولین فندکمم اون میخواد روشن کنه !



به مشتریه میگم امضا میزنی یا مهر داری ؟ میگه انگشت دارم !!



به بابا گفتم همکارامون یا بازنشسته نمیشن ، یا علیل ذلیل میشن ... اون یکی همکارمون یه ماه نبود بازنشست شده بود که اعلامیه شو برامون فاکس کردن ..
خیلی خوب گفت ،  .. گفت عزیزم پاک رفتن مهمه ... دنیا دو روزه ...



به میثم میگم دارم کچل ِ کچل میشم ، میگه بدبخت به تو میاد ! به من نمیاد !!

به ریحانه گفتم خیلی جالبه ، با وجودیکه تازه ازدواج کردی ، هم اینترنت میای ، هم با آیدیت آن میشی ، .. این رفیق من چند وقته که عروسی کرده در جوابم که میگم لا اقل آن شو و آف هات و ایمیلاتو ببین میگه وقت نمیشه و ... و بذار خودت زن بگیری تا ببینی مستراح هم وقت نمیکنی بری !! و از این حرفا ..
ریحان گفت اونا رو جو گرفته ! .. منو که جو نگرفته ، زندگیه خودمم دارم ...



بابا یه منبع آب خریده بود ، شیرش لق بود و تکون میخورد .. برده بود برای یارو .. گفته بود آقا این منبعه شیرش میجمه ( می جنبد ) .... جواب داده بود : گوش الاغ هم میجمه !!



به زهرا گفتم : مامانته بیشتر دوس داری یا باباته ؟ ... گفت : باباته !!

به رویا میگم اصلا" نه میپسندم و نه قبول دارم که مردم چند جا مهمونی که با یه لباسی میرن دیگه میگن نمیشه اونو جایی پوشید .. میگه آقایون میتونن بپوشن ولی برای خانوما نمیشه !!

توی فیلم « دستفروش » کارمند بیمارستان به مردی که با دختر خاله ش عروسی کرده بود و بعد از ۲ تا بچه ی عقب مونده سومیشم به دنیا آورده بود گفت : آخه چرا دختر خاله تو گرفتی؟
.. اونم با اون لکنت صداش جواب داد : « پ ََ  َ  َ س د ُ  ُ  ُ ختر خاله ی کیو بگیرم ؟ » !!



بابا حال دوستشو پرسیده بود ... طرف میگه : « موقتّی زنده ایم » بابا هم جواب میده : « تازه اونایی هم که مُرده ن ، موقتی مُرده ن » !! 






...

ویگن میخونه : « ... با غم دیرینه ام ... به مزار سینه ام ... بخواب آرام ... دل دیوانه .. . »

                                                                 و عماد میخونه : « ... بهار من گذشته شاید .. . »

                                                                                                                                        ...

 

 

    در دوران ما ...
    هر ماسه ی تک افتاده از هر صحرای تنها ،
    مظهر حماسه ی یک زندگی ِانسانیست ..
    در هر حماسه ی تک افتاده ی هر صحرای تنها ،
    قطره خون شریان گم کرده ی یک انسانِ ِقرن ما زندانیست !
    من خبر از هزاران لب بوسه ندیده دارم
    که التهاب بوسه آفرینشان را
    گرمی ِبخون آغشته ی ماسه ها ، خوردند ..
    من خبر از هزاران بوسه ی لب ندیده دارم
    که ناشکفته :
    در پژمردگی هزاران لاله ی سرگردان ــ در هزاران صحرای گمنام :
    مردند ...
 
    دوران ما ...
    دوران عصیان صامت اشکهای پنهانی ست ...
    اشکهای تیره بختی که نه زبان دارند بخاطر فریاد کردن ..
    نه دامنی برای فرو ریختن ..
    نه قطره خونی پاک ، بخاطر در هم آمیختن ..
    ..
    و در بیکران این همه اشک صاحب گم کرده ،
    من خبر از هزاران شعر نسروده :
    هزاران شعر یتیم دارم
    که پدرانشان را
    سرایندگانشان را
    گم کرده اند !

    ای شُعرای دوران !
    ای پدران زنده ی مشتی فرزندِ یتیم !
    مژه ها ، ابروها ، طره ها و پستانها را
    بار ستایش خسته کرده است !
    نان ، گرسنه است !
    بالا تر از نان ، چشمه ها : تشنه اند !
    تجلی دهنده ی درخشندگی اشعه ی آفتاب
    رخشندگی تصادفی اشک ابرهاست !
    و پناهگاه لاله های صحرائی
    در این دوران عصیان صامت ماسه ها ،
    گوشه کنار ماتم زده ی قبرهاست !
   ..
    کمر سالخوردگان را شیرینی خاطرات گذشته شکسته ،
    و پشت جوانان را ، وحشت فرداهای نگران !
    خون در شریان بشریت عزادار است
    و هر ماسه ی تک افتاده ، در صحرای تنها
    مظهر حماسه ی یک زندگی انسانیست
    ...

     کاارو

 

 

  

  

 


   . . ...

ــ در مورد عشق و دوست داشتن مطلبت حرف نداشت
   موافقم

ــ  وای ! راست میگی ؟

ــ آره .. ببین ! واقعا" چطوریه .. مثلا" یه نفر که عروسی میکنه ، بقیه رو از دست میده .. نه ؟!

ــ اووم .. دلم نمیخواد محدود بشه

ــ ببین .. چطوره که آدم از بین این همه آدم فقط با یه نفر عروسی میکنه و رابطه شو مثه احمقا بابقیه
  قطع میکنه
  این خیلی بده

ــ دقیقا" !! اسمشو هم میذارن « عشق » !!
   یه تعصب محض

ــ ولی ببین .. تو مثلا" حاضری خانومت کس دیگه هم دوست داشته باشه ؟ .. خب اینم هست .. واسه 
   آدم گرون تموم میشه .. غیرت .. حسادت ..

ــ اینا همه هست
   من دلم نمیخواد اون یکی رو بخواد
   ولی دلم هم نمیخواد محدود باشه

ــ یعنی اگه بدونی مثلا" زنت چه میدونم .. نقاشه .. خب ؟ 
   بعد تو از کارش هیچی نمی فهمی
   خب ؟

ــ خب ..

ــ ولی اون زیاد با یه آقای نقاش صحبت میکنه ..
   و به خود ِ اون و کارش علاقه داره ..
   و تو این وسط هیچی از کارشون نمی فهمی

ــ ...

ــ این وسط می مونی که چی کنی

ــ خیلی سخته

ــ علاقه ش به نقاشی ...
   خب همینه دیگه..
   آدم وا می مونه

ــ باید قبل از ازدواج صحبتشو کرد

ــ خب ..

ــ هرچند خیلی چیزا بعدا" پیش میاد

ــ دقیقا"
   

ــ
   دنیای بدیه  "       " *

ــ بد نیست ، گیج کننده ست
   آدم باید شانس بیاره
  

ــ آره 
  واقعا" شانس میخواد

ــ من اگه باشم تشویقش میکنم به نقاشی
   ولی اگه حسودیم شد
   دقیقا" بهش میگم : بابا جون من حسودیم شد !!

ــ ...

ــ این ضعف منه که نمیتونم این قضیه رو قبول کنم

   ... . .
   

* : اسم به درخواست ایشان سانسور شد!

 

        [ داستانی از اشک  ... داستانی از خون ... داستان یک عشق ... در بستر جنون ... ]



        این .. نه داستان است ، نه افسانه است ، نه یک نثر شاعرانه است ..
        قطره اشکی است رمیده ، و طوفانی که از دیدگان حسرت بار رنج ، به دامن پاره پاره ی شب
        گرسنگیها غلتیده است ! ...

می خواستم پر بگیرم .. پر بگیرم ، پرواز کنم ، و بر اوج آسمانها ، از اوج آسمانها فریاد بکشم که ای دوپایان چهار پا صفت خوشبخت ! به دادم برسید ...
ببینید این سایه های صامت و یخ بسته ی مرگ ، در تیرگی این سکوت سیه دل ، از جان من چه میخواهند ؟!

باور کنید ، آنشب ، شب وحشتناکی بود ! وحشتناک چرا ! شب وحشت بود ! وحشت از تنهایی فریاد ــ شکنی که هیچ دلش نمی خواست مرا تنها بگذارد ! وحشت از جیغ و داد بادهای سرگردان ، که در و دیوار ِ کلبه ی محقرم را دیوانه وار به گریه انداخته بودند ! ..
اصلا" من آن شب از همه چیز می ترسیدم : حق داشتم ! برای اینکه آنشب همه و هرچه در اطراف من بود ، از دیوار ترک خورده ای که داشت به سرم خراب می شد ، تا گل سرخ پژمرده ای که گلدانِ سرــ شکسته ام ، تابوت طراوت از یاد رفته ی او بود ، بر همه چیز ، سایه ی سنگینی از وحشت یک فاجعه ی پیش بینی نشده ، موج می زد .
 قلبم داشت در چهار چوب سینه ام منفجر میشد ... ضربان قلبم آنقدر شدید بود که ساعت رنگ پریده ــ ام را از نفس می انداخت ، .. نمی دانستم چکار کنم  ، بلند شدم به هر فلاکتی بود ، خودم را به نزدیک پنجره رساندم ...  پنجره ی بدبخت زیر دست و پای باد وحشی ، بیچاره شده بود ، احساس کردم که میخواهد از لابلای دیوار فرار کند ! محکم چسبیدمش ، که اگر رفت مرا هم ببرد . ولی نرفت ! نظری به آسمان افکندم .. خاک بر سر آسمان ! دلش صد بار بدتر از دل طپش رمیده ی سینه ی دریده ی
دردآفریده ی من ، گرفته تر بود ! ستاره ها همه مرده بودند ! و مشتی ابر ظلمت بار ، در تراکم یک سیاهی وهم انگیز ، همه ی آنها را همراه با مشعلدار کاروانهای آسمان پیما ، که در قاموس طبیعت ماهش می نامند ، در قبرستان بدون خاک آسمان به خاک سپرده بودند ! فکر کردم که پهنه ی آسمان چقدر به زندگی من شبیه است ! چه ستاره ها که در پهنه ی زندگی من در گمنامی یک سرنوشت گمنام ، مردند ... و چه آرزوهای لطیف تر از لطافت ماه ، که در پژمردگی جوانی جوانمرده ام ، ناکام و تیره-
فرجام ، پژمرده اند ! .. دلم می خواست می توانستم خودم را کمی بیشتر ، تا صبح ، با اینگونه خیالات
مشغول میکردم ، ولی مگر می شد ؟ آن وحشت مبهم استخوانهایم را آب میکرد ! .. ناگهان فکر خوبی به نظرم رسید : تصمیم گرفتم برای نخستین بار همسایه ام را بخواهم ، تا در تحمل این تنهایی طاقت فرسا مرا یاری کند ، گفتم « همسایه ی من » ... شما که نمی دانید همسایه ی من که بود ، پس گوش کنید،
بگذارید اول بطور مختصر شما را با او آشنا کنم ... : همسایه ی من بیوه زن زیبایی بود که بیست و چهار
پائیز بیشتر ندیده بود . اینکه نمیگویم  « بیست و چهار بهار » برای این است که  در طبیعت انسان های گرسنه ، بیشتر از دو فصل وجود ندارد : پائیز .. و زمستان ! .. در سرتاسر زندگی محنت زده شان این پائیز لخت و دوره گرد است که صورت زندگی بخت برگشته شان را نوازش می دهد ، و زمستان هنگامی
فرا میرسد ، که قلب انسان گرسنه  ، در سینه ی سرما زده ی فقر ، مثل مرغ سر بریده جان می کند ...
باری ، این بیوه زن بدبخت ، برعکس بخت زشتی که داشت ، آنقدر زیبا بود که من از ترجمان زیبائیش
عاجزم . نگاهش مظهر یک حسرت بی تمنا بود ، لبانش ترجمان سکوت ناکامی یک عشق ، موهایش !
پریشانی یک مشت فریاد پریشان ، که شیون سکوت ، دربدرشان کرده بود ! . خودش یکبار به من گفت
که نامش « لائورا » ست . « لائورا » ظاهرا" هیچکس را ، جز دختر سه ساله اش ، که پاکنویس تمام ـ
عیار مادرش بود ، نداشت ! .. در عرض یک سالی که با او همسایه بودم ، هیچکس حتی برای یکبار ، سراغ او را نگرفت ، خودش هم جز برای خرید از سر کوچه ، پا از منزل بیرون نمی گذاشت !

در تمام مدت یکسال ، تنها یکبار با من حرف زد . و آن روزی بود که دخترش از پله ها افتاد و پای چپش شکست ... تنها آنروز بود که از من خواست تا به سراغ طبیب بروم ... رفتم .. با چه اشتیاقی ، چه  شوری ، خدا میداند ... برای اینکه می دانستم لااقل به این وسیله می توانم برای نخستین بار داخل زندگی او شوم ... شدم . همان روز وقتی طبیب کار خود را انجام داد و رفت ، سر صحبت را با او باز کردم .. ولی در مقابل هر صد کلمه ای که حرف میزدم تنها یک کلام پاسخ می شنیدم : « نه » ..
« شاید » .. « خدا میداند » ... همین !  . ولی خوب ، من از همین کلمات ناقص و نارسا ، خیلی از چیزها را می توانستم بفهمم . وانگهی اطاق او .. از سرگذشت دردناک دو انسان تیره بخت ، داستانها داشت !
سرگذشتی آمیخته با یک عشق ، عشقی آمیخته از چوبه ی دار ِ ناکامی ! .. در یکطرف اطاق تختخواب
رنگ و رو رفته ی فرسوده ای بود که قشر ضخیمی از گرد ، رختخواب درهم ریخته ی آنرا می پوشاند .
معلوم بود که از مدت ها پیش ، کسی در این بستر آشفته ، نخفته بود .. و آن قشر گرد ، از چند قطره عرق سرد ، که انسان محتضری ، سالها پیش عشقی آمیخته در گرمی آن بستر بی صاحب ، به عنوان
آخرین قطرات  یک مشت اشک راه گم کرده تحویل داده بود ، حکایت می کرد . بالای آن تختخواب ــ در واقع تنها زینت اطاق ــ  یک تابلوی گرد گرفته ی نقاشی بود . تابلو ،گاریچی پیری را نشان می داد ، که چرخ گاری اش به گل فرو رفته بود و گاریچی بدبخت ، دستی به ریش سپید گذاشته ، به صورت اسب نحیف خود نگاه میکرد . مثل اینکه از اسب خواهش میکرد که : « ... به هر وسیله هست چرخ را از گل بیرون بکش ... بچه ام ... گرسنه است .. ! .. »
مدتها به این تابلو نگاه کردم ، دلم می خواست میدانستم کار کیست . با چشمان اشک آلود پرسیدم
که : « خانم .. این تابلو .. » .. نگذاشت حرفم تمام شود ، بلند شد ، آهسته بیرون رفت ، و من از پشت در صدای او را شنیدم : زار زار گریه میکرد . وجود من در آن لحظات یکپارچه تاثر بود ، دلم داشت کباب 
می شد . بلند شدم ، پیشانی بچه را که داشت بی سر و صدا می نالید ، بوسیدم و بدون آنکه خدا ــ
حافظی کنم ، به اطاق خود رفتم . فراموش نکنم که علاوه بر آنچه درباره ی اطاق او گفتم، پیانوی کهنه ـ ای هم در در پرت ترین گوشه ی اطاق دیدم که دو شمع ، یکی نیم سوخته و دیگری تمام سوخته ، در دو طرف آن ، از دندانه های سپید پیانو ، پاسداری میکردند ! .. این دو شمع ، که میداند ؟ شاید مظهر دو قلب آتش گرفته بود ، دو قلبی که یکیشان پاک خاکستر شده بود و رفته بود ، و یکی داشت خاکستر 
می شد ! ..
 
                                                             *  *  * 

بیش از آنچه در بالا گفتم ، من دیگر هیچ چیز درباره ی « لائورا » نمی دانستم ، اصولا" شاید اگر موضوع
پیانو نواختن او نبود ، هیچوقت به یادم نمی آمد که انسان زنده ای در همسایگی من وجود دارد ...
« لائورا » هر شب ، بدون استثنا ء درست سر ساعت ۱۲ ، با پیانوی خود آهنگ غم انگیز « تریستس »
شوپن را می نواخت . هرشب ، نیمه شب ، در سکوت مطلق ، تریستس شوپن !.. این آهنگ برای من صورت لالایی پیدا کرده بود ... من هر شب تا نیمه شب می نشستم ، و تا ناله ی پیانو تمام نمی شد ،
چشمان من به خواب نمی رفت ..

                                                             *  *  *

باری ..  برگردیم .. برویم سراغ آنشب .. همان شبی که گویی همه ی امواج جان گرفته بودند ، تا شاعری
را که نمی خواست گمنام بمیرد ، با خود به گور ببرند ! تا آنجا ، افسانه ی تولد مرگ را ، پس از مرگ زندگی ، بصورت حماسه های فنا ناپذیر ، برایشان بسراید ! : گفتم آنشب از فرط تنهایی ! خود ِ تنهایی نه ، از فرط وحشت ِ تنهایی ! تصمیم گرفتم که « لائورا » را بخواهم ...
تصمیم خوبی بود ، ولی مگر میتوانستم انجامش دهم ؟ هر چه به گلوی خود فشار میدادم مگر صدایم بیرون می آمد ؟ .. فریادها ، همه از ترس ، ترس نه ، از یکنوع نگرانی مرگبار ، در سینه ام خفه شده ــ بودند... ولی یکباره اتفاقی رخ داد ، که در انجام تصمیم ، برای من کمک بزرگی شد : همانطور که به اطاق « لائورا » نگاه میکردم ، یکباره نظرم به کوچه افتاد .. این بار دیگر رعب و وحشت تا اعماق همه ی سلول های ناراحتم رخنه کرد. ..
نمیدانید ... دیدم سایه ی موجودی ، افتان و خیزان ، در کوچه سرگردان است . مثل اینکه سراغ خانه ای را میگیرد .. به هر دری که می رسید ، با مشقت کمرشکنی بلند میشد، نگاهی به سر و روی در میکرد ،
بعد نومید و حسرت زده ،  به زمین می افتاد ..
دلم داشت از جا کنده میشد ! این بار دیگر سکوت ، برای من جنایت بود ... یکباره تمام قوای پراکنده ام را
متمرکز کردم ، و با صدایی که سکوت شب را به لرزه می انداخت فریاد کردم :
                                                                                          « لائورا .. لائو ... را ... ! .. »
ای خاک بر سر من ! کاش فریاد در گلویم ناله میشد ، و ناله به سینه ام بر میگشت و همانجا میمرد ! .
تعجب نکنید اگر این حرف را میزنم ، چون فریاد من ، به جای اینکه زن همسایه را به کمک من آورَد سایه ـ
ی سرگردان را دیوانه کرد ! سایه وقتی صدای مرا شنید جان گرفت ، بلند شد و یکسره به طرف خانه ای دوید ، که آنشب قبرستان وجود مادر مرده ی من بود ! . احساس کردم که دارم همانطور ساده ، میمیرم .
زانوهایم سست شد . سایه داشت در را با شدت هرچه تمام تر می کوبید ! . بیش از این تحمل جایز نبود . من احساس کردم که واقعا" مرگ از سر من دست بردار نیست ، فکر کردم ، خوب لااقل بگذار ببینم ای کیست ؟
شاید ، خود مرگ است ، خانه ی مرا گم کرده ! بروم او را راهنمایی کنم ، هم او را راحت کنم ، هم خودم را ! .. چراغ را بدست گرفتم ، چه عمل احمقانه ای ! برای اینکه هنوز پا به دهلیز نگذاشته باد چراغم را خاموش کرد ! .. ساعت رنگ و رو رفته ی دیوار اطاق من ، که تنها یادگار پدر از دست رفته ام بود ، یازده و نیم را اعلام کرد . من چون با همه جای خانه ، همه ی سوراخ سنبه های آن آشنا بودم ، همانطور در تاریکی رفتم که در را باز کنم ، در این هنگام « لائورا » پنجره را باز کرده بود و نگران به اطاق تاریک من نگاه میکرد .

                                                              *  *  *

شما را بخاطر هرکه دوستش دارید ، بخاطر هر که دوستتان می دارد ، از من نخواهید که من هر آنچه را در منزلمان دیدم ، بطور مفصل شرح دهم . برای اینکه باور کنید دلم به حال خودم می سوزد ، برای اینکه من سراینده ی دردهای ملتی هستم که پریدگی رنگ صورتشان را ، یا تازیانه ی ستم سرخ میکند ، یا سیلی پنجه ی فقر ، یا سرخی تبِ سل ..
بطور خلاصه می گویم ، که وقتی در را باز کردم ، در گیر و دار وحشیگری ِ باد ، جوان ژولیده ی گِل آلوده ی
غرق در خونی را دیدم که آخرین نفسهای یک زندگی بی نفس را با تک سرفه های خون آلود ، به این محیطِ نکبت بار پس میداد .. با دو دست لرزان ، او را از زمین بلند کردم و آهسته آهسته بسوی اطاقم روان شدم : با کمک پای راستم ، تختخواب خودم را در قلب تاریکی پیدا کردم و جوان مسلول را با احتیاط روی آن خواباندم . یک لحظه بعد چراغ روشن بود . وقتی چراغ را روشن کردم و نگاهم به سر و صورت مهمانم افتاد ، برای نخستین بار ظلمت را ستایش کردم ! کاش چراغ نداشتم .. نمیدیدم ! . یک مشت استخوان پوکِ درهم برهم ، چند لکه ی خون سیاه ، پیرهنی صد پاره ، و آنوقت .. گِل .. تا نوک پا .. شما خودتان را جای من بگذارید : باور کنید ، بمرگ مادرم ، میخواستم سقف را ، سقفش را چرا ، همه ی اطاق را زیر و رو کنم ! این میهمان من ، مظهر جاندار اجتماعی بود ، که درد و بدبختی شان ، مرا در پوست خود زنده بگور کرده بود ! .. درنگ جایز نبود .. با سطل آب آوردم .. سر و صورتش را ، دستهایش را ، پاهایش را با آب شستم ، آهسته چشمانش باز شد ، و آهسته خندید ! بعد یکباره خنده در گوشه ی لبانش یخ بست . تکانی به خود داد ، و نگاهی به سراپای من افکند . آمد که چیزی بپرسد .. سرفه شروع شد . و همراهِ سرفه : خون ! ..  
نمیدانستم چکار کنم . باز لکه های خون را پاک کردم ، آهسته دستم را به پیشانی اش گذاشتم ، می ــ
خواستم کلمه ای امید بخش بزبان بیاورم ، ولی نمی توانستم ، زبانم بند آمده بود ، لال شده بودم . نفس عمیقی کشید ، باز آهسته خندید و گفت : « .. شما .. » سرا پا گوش بودم ، دلم میخواست حرف بزند ، ولی دیگر نتوانست . ضعفی شدید ، ضعفی که مقدمه ی خوابِ بدون بیداریست ، سراپای وجودش را احاطه کرده بود . بار دیگر کمی آب سرد به صورتش زدم ، تاثیرش عالی بود . این بار آهسته سر از روی متکا برداشت .. نشست ، با اشاره آب خواست ، دادم . با چه لذتی سرکشید ... بعد شروع کرد به حرف زدن و گفت : « هیچ فراموش نخواهم کرد ، شما یکپارچه انسانید .. من دارم می میرم..ولی می خواهم 
قبل از مرگ ، خواهشی از شما بکنم .. می دانم آنقدر جوانمرد هستید که انجامش بدهید .. ».. در اینجا
سرفه ها حمله کردند ، ولی این بار همراه با تکه های خون که با سرفه هایش پایین می آمدند ، اشک هم در اطراف دیدگانش موج میزد ! .. پس از اینکه سرفه ها قطع شدند ، سخنش را ادامه داد : « .. من نقاش بودم ، نقاش مرده های متحرکی که زندگی را مسخره میکنند .. و زندگان نفس مرده ای که بر مرگ غالبند ! ..
من در تابلوهای خودم ، درد بی پایان ملتم را نشان میدادم ، و در خم و پیچ رنگها ، دروازه های سعادت گمگشته را ، بروی آنها که کلمه ی سعادت ، افسانه ای بیش برایشان نیست ، میگشادم !
من سرشک سرگردان یک فریاد ، و فریاد جان به لب رسیده ی بیدادم ! من نقاش بودم ، ولی چکار کنم ، که بخاطر انسانیتی که داشتم ، در عنفوان جوانی به چنگ مرگِ موسوم به زندگانی افتادم !
پدر من ، کارگر راه آهن بود ، یک روز خبر مرگش را برای من و مادرم آوردند، پدرم زیر چرخهای ترن له 
شده بود . من آنوقت هیجده ساله بودم . مادرم در اثر شنیدن این خبر ، و در نتیجه ی استیصال ، یکسال
پس از مرگ پدرم ، دیوانه شد ! درست بخاطر دارم ، وقتی برای نخستین بار ، برای دیدن مادرم به دارالمجانین  رفتم ، وقتی مرا دید ، اصلا" نشناخت ، و از من یک مشت چوب کبریت خواست ، ! دادم ..
از رئیس دارالمجانین پرسیدم که موضوع چیست ؟ این چوب کبریتها را برای چه میخواهد ؟
گفت:
« دیوانه ی عجیبی است ! از همه کس این خواهش را میکند ، چوب کبریتها را میگیرد و در یک گوشه ی
اطاق ، با گریه و خنده ی آمیخته به هم ، با آنها خط آهن درست میکند! » »
در اینجا شدت گریه ، به میهمان من اجازه نداد که سخنش را ادامه دهد ، مدتها سرفه کرد ، مدتها اشک ریخت . به ساعت نگاه کردم ، ده دقیقه بیشتر به نیمه ی شب نمانده بود .
سرفه ها که دست کشیدند ، باز با گریه سخنش را ادامه داد :
« .. پس از دیوانه شدن مادرم ، و پس از دیدار او بود که من احساس کردم که میخواهم بوسیله ی ، به هر وسیله که هست ، فریاد بکشم . من نقاش بودم ، و نقاش به دنیا آمده بودم . رفتم سراغ قلم و رنگ . باور کنید شبها تا صبح ، گرسنه و تنها ، فریاد خودم را به سر و روی تابلوهای صامت می کوبیدم !
یکسال گذشت ، یعنی چهار سال پیش بود که اتفاقا" دختری مسیحی را در کارگاه یکی از دوستان نقاشم دیدم .
هر دو در یک لحظه ، بدون آنکه بدانیم چرا ، دل بهم سپردیم ، هر دو در یک لحظه ی ناتمام ، بدون آنکه بپرسیم چرا ، برای یکدیگر ، بجای یکدیگر مُردیم ! .. اسم آن دختر « لائورا » بود ! »
« لائورا ! .. »

وقتی این کلمه را شنیدم ، بی اختیار از جایی که نشسته بودم ، پریدم ، دو سه بار بیرون رفتم و آمدم ،
چند دسته از مویی که در سر شوریده داشتم ، با فشار انگشتان لرزان  کندم ! غیر ممکن بود ! این نقاش مسلول ، آنوقت « لائورا » ؟! .. خاک بر سرم ! .. به ساعت نگاه کردم ، نزدیک نیمه ی شب بود ، فکر کردم چند دقیقه بعد ، فریاد شوپن ، از لابلای دندانه های پیانو بلند میشود ، و آنوقت تکلیف من با این انسان ناکام چیست ؟
نقاش بدبخت ، ماتمزده ، به من ، به حرکات من نگاه میکرد .
اعصاب خودم را کنترل کردم ، رفتم در کنارش نشستم ، گفتم : « معذرت میخواهم ! من شاعرم و گاهی تاثرات مرا دیوانه می کند ! »
انسان بود ، انسانی بود که خوب درک میکرد ، قانع شد . با یک نگاه انسانی به من فهماند که میفهمد.
خوشحال شدم و از او خواستم که ادامه دهد . ادامه داد : « ... عشق من و لائورا ، از همان کارگاه شروع شد ، و در همان کارگاه پایان یافت : اینکه میگویم پایان یافت ، مقصود اینست که ما با هم ازدواج کردیم ، ازدواج ما سر و صدای عجیبی به راه انداخت ! .. محافل مسیحی ، زن مرا کوبیدند ، چرا که با آن همه زیبایی ، از میان این همه جوان مسیحی ، مرا برای ازدواج انتخاب کرده است ! ... و محافل مسلمان، مرا
بیچاره کردند . و پایه ی تهمتشان همان بود که درباره ی لائورا گفتم : که چرا من میان این همه دختر مسلمان ، زن مسیحی را گرفتم ! .. من داشتم دیوانه می شدم ، چطور می توانستم به این انسانهای از خود راضی بفهمانم که احساس و فهم متقابل ، بالا تر از این حرفهاست ، من و او همدیگر را می فهمیدیم ! دردِ او را ، تمنای او را ، من با « تبادل بدون حرف نگاهها » درک میکردم و او ترجمان احساسات انسانی من بود ! .. شش ماه به این وصف گذشت .. در عرض این شش ماه ، عیرغم همه ی تهمتها ، من و لائورایِ من ، در کنار هم ، بخاطر هم ، زندگی میکردیم و او تا آنجا که نفس داشت ، در پرورش استعداد من می کوشید . چون من به شوپن علاقه داشتم ، هر شب ، نیمه ی شب به خاطر من ، تریستس شوپن را می نواخت ! »

همه شب ! نیمه ی شب ! ترستس شوپن !؟ ای داد و بیداد ! ... غیر ممکن است ! میخواهم فریاد بکشم
که خاموش ! دیگر چیزی مگو ! تعریف مکن ! دیوانه شدم ، مُردم ای نقاش ! ولی احتیاج به گفتن من نداشت ! سرفه ها به داد من رسیدند ، این بار سرفه ها شدیدتر و خونین تر از دفعات گذشته بود ، سرفه نبودند ، عصاره ی وجود او بود که بصورت لخته های خون از بدنش خداحافظی میکردند ! دلم میخواست علیرغم میل انسانی ِ من ، او قبل از نیمه ی شب میمرد !...
تنها بخاطر اینکه تریستس شوپن را نشنود ... ! ولی یکباره قلبم پارچه پارچه فرو ریخت ! ساعت دیواری فریادش بلند شد که : نیمی از شب گذشت ! .. مهمان من سرفه میکرد که ناگهان ، پیانو ناله کرد ! ...
« شوپن » ، شوپن نه ، « لائورا » شکوه ی دیرینه اش را سر داد . شکننده بود ! مرگ بود ! جنون بود !
سرسام بود و بدبختی ! شما نمیدانید ، شما چه میدانید چه میگویم ؟ چه میخواهم بگویم ؟مهمان من ، نقاش بخت برگشته ، یکدفعه لال شد ! سرفه ها به زوزه تبدیل شدند ، زوزه شد فریاد ، فریادِ گنگ ، فریادِ گیج ! .. بلند شد . همان مهمان من که از جا نمی توانست تکان بخورد ، یکدفعه از جا پرید ، رفت بطرف پنجره ، پنجره ای که بطرف اطاق لائورا باز می شد ! توفان بیداد می کرد ، و ناله ی پیانو ، در پریشانی فریاد بادهای سرگردان ، دل همه ی آسمانها را به لرزه می انداخت ! نقاش لحظه ای سراپا گوش ، دم پنجره ایستاد ، سراپای پیکر نحیفش در آن لحظات بحرانی ، یکپارچه سوال بود ! .. برگشت نگاهی به صورت رنگ پریده ی من افکند ، یکدفعه قهقهه ای دیوانه کننده سر داد ، فریاد کشید : « شما ! آه ... شما هم می شنوید ؟ این آهنگ را میگویم ، شما نمی شنوید ؟ » .. بعد خنده اش بلند تر شد ، آنوقت یکدفعه خنده را قطع کرد . سیل سرشک ، دیدگانش را ، با هر چه تمنای مبهم در حسرت بیکرانشان بود
غرق آب کرد ! من احساس کردم قبل از آنکه شاهد پایان این فاجعه باشم ، جانم دارد به لبم میرسد ، سراپا حیرت و وحشت به او نگاه میکردم . لائورا ، خونسرد و بی خبر از همه جا و همه چیز ، آهنگ را ادامه می داد ! ناگهان نقاش با صدایی که من تصور نمی کردم از پیکری چنان در هم شکسته و ضعیف بیرون آمدنش ممکن باشد ، فریاد کرد : « لائورا ! ..  آخ لائورای من !..  مزن ! .. ناله مکن ! .. دیوانه شدم،
مُردم ، مُردم لائو .. ر ...ا . . آخ لائو ... » ... نفسش بند آمد . سرفه ها شروع شدند . چند تک سرفه ی خون آلود ، پیچ و تابی محتضرانه ، آنوقت .. سکوت ! ...