شب .. به روی جاده ی نمناک
سایه های ما زما گوئی گریزانند
دور از ما در نشیب راه
در غبار شوم مهتابی که میلغزد
سرد و سنگین بر فراز شاخه های تاک
سوی یکدیگر به نرمی پیش میرانند

شب .. به روی جاده ی نمناک
در سکوت خاک عطر آگین
ناشکیبا گه به یکدیگر می آویزند
سایه های ما ...

همچو گلهائی که مستند از شراب شبنم دوشین
گوئی آنها در گریز تلخشان از ما
نغمه هائی را که ما هرگز نمیخوانیم
نغمه هائی را که ما با خشم
در سکوت سینه میرانیم
زیر لب با شوق میخوانند

لیک دور از سایه ها
بی خبر از قصه ی دلبستگی هاشان
از جدائیها و از پیوستگی هاشان
جسمهای خسته ی ما در رکود خویش
زندگی را شکل می بخشد

شب .. به روی جاده ی نمناک
ای بسا من گفته ام با خود :
« زندگی آیا درون سایه هامان رنگ میگیرد ؟
یا که ما خود سایه های سایه های خویشتن هستیم ؟ »

ای هزاران روح سرگردان ،
گرد من لغزیده در امواج تاریکی ،
سایه ی من کو ؟
نور وحشت می درخشد در بلور بانگ خاموشم
سایه ی من کو ؟
سایه ی من کو ؟

من نمیخواهم
سایه ام را لحظه ای از خود جدا سازم
من نمیخواهم
او بلغزد دور از من روی معبرها
یا بیفتد خسته و سنگین
زیر پای رهگذرها
او چرا باید به راه جستجوی خویش
روبرو گردد
با لبان بسته ی درها ؟
او چرا باید بساید تن
بر در و دیوار هر خانه ؟
او چرا باید ز نومیدی
پا نهد در سرزمینی سرد و بیگانه ؟

آه .... ای خورشید
سایه ام را از چه از من دور میسازی ؟
از تو میپرسم :
تیرگی درد است یا شادی ؟
جسم زندانست یا صحرای آزادی ؟
ظلمت شب چیست ؟
شب ،
سایه ی روح سیاه کیست ؟

او چه میگوید ؟
او چه میگوید ؟ ...
خسته و سرگشته و حیران
میدوم در راه پرسش های بی پایان
                                       ...

                                                     
                                           

 من:   فیلم کانال دو رو میبینی ؟
 خاله:  میوه ممنوعه؟
 من:   آره
 خاله:  نه زیاد
 من:   منم نمیدیدم .. دیروز روزنامه به خاطر یه صحنه ش بازی
          نصیریان رو ستوده بود 
         امشب نگاه کردم .. بازم اعصابم ریخت به هم
 خاله: چرا ؟
 من:  باز پریشان شدم .. پیرمرده زن و بچه داره .. عاشق دختره شده
 خاله: من دیدم اون روز به دختره میگفت گریه نکن
 من:  خودش به زنش هم گفت
 خاله: من نمیتونم ببینم .. باورم نشد. دیدم فقط زنه داشت گریه می کرد
 من:  دلم برای خودش ، زنش .. و دختره سوخت
         چرا باید عشق مترادف باشه با زندگی مشترک ؟
         زنه میگفت بعد از ۳۵ سال چجوری تو چشام نگاه میکنی ؟!
 خاله: خب راست میگه .. هیچکس تحملشو نداره
 من:  تحمل نداره .. ولی ربطی هم نداره
         آدم خیلیا رو دوست داره . همیشه هوس نیست
 خاله: درسته .. اما تو باشی .. کسی رو خیلی دوست داشته باشی ..
         بعد یهویی ببینی اون بجز تو یکی دیگه رو هم دوست داره ..
         تحملش سخته
 من:  برای اینه که میگم دلم برای هردوشون
         و هرسه شون سوخت ..
         ای داد بیداد ...
 خاله: آره
 من:  باز مصطفی پریشان شد
 خاله: مصطفا جان
 من:  جانم
 خاله: پریشان نشو
 من:   
         زندگی خیلی مزخرفه
 خاله: خب دیگه همیشه یه چیزی بهتر از اون چیزی که داری هست
         خب آدمیزاد بهترشو میخواد
 من:  بحث اون نیست
        اینا رو آدم تو ترازو نمیذاره
        خاله باور کن آدم هر کیو و هر چیزیو یه جور دوست داره
        بحث بدتر و بهتر نیست
 خاله: اووووووووووووکی 

 
                                                 *                 *                 *
یه دیالوگ دیگه هم میذارم .. ببخشید که موضوعات تکراری هستند و شبیه هم .. .. ولی به نظر من بحث های جالب و بدرد بخوری هستند و توی هر کدوم حرفهای تازه ای هست .

- هنوز قاطی مرغا نشدی ؟
- نه
- اِ چرا ؟
- ناراحتی داره ؟ چیش خوبه ؟
- خوبیش اینه که یه عروسی می افتیم
- من حتی به مجلس عروسی هم اعتقاد ندارم
- الان چند سالته ؟
- داره میشه ۲۸
- واسه چی ازدواج نمی کنی ؟
- مال این کار نیستم .. تو هم زیاد با مسائل عشقی خودتو درگیر نکن
  بکن ، ولی غصه شو نخور ... یه آدم مث خودت ، که اتفاقی سر راه آدم بوده
  چرا آدما فکر می کنن تو دنیا تکه براشون ؟
- اوکی .. پس آقا مصطفای عزیز ما هنوز عاشق نشدن
- نمیشن !
  اگر هم بشن اشتباه کرده ن
- چرا ؟
- همون چیزایی که گفتم خب
- عشقو چطور می بینی ؟
- دروغه
  نه که وجود نداشته باشه .. وجود داره ، ولی اشتباس
- به خاطر همون خیانتها و ... ؟
- نه .. به ۱۰۰۱ دلیل
- چندتاشو بگو
- اصلا" دوست ندارم عشق و علاقه با زندگی مشرک یکی باشه
  چرا نمیشه عاشق چند نفر شد ؟
  چرا فکر می کنن همون یه نفره فقط ؟
  چرا فکر می کنن این حس دائمیه ؟
  با هر دختری صحبت میکنم عاشق یکیه
  این همه زن و شوهر .. همه قبلا"ها عاشق بوده ن و الان هیچ خبری نیست
- عشق چندتاست .. نه یکی :
  عشق به خدا ، عشق به پدر و مادر ، عشق به همسر ، عشق به فرزند ...
  آره عاشق هم بوده ن الان هم هستن .. ولی نه به اون آتیشی
- نیستن ... ۸۰ درصدشون نیستن
- وقتی بخوای به زور جداشون کنی میتونی اون عشقو ببینی
- اون میشه عادت
- رو چه حسابی این درصدا رو میدی ؟
- می بینم ... میشناسم آدما رو
  عشق به همسر معنیش اینه که بهترین برای من اینه
- عادت و عشق و دوست داشتن فرق میکنه
- این دروغه
  یه آرامبخشه فقط
  خود گول زدنه
- اینو قبول داری که خدا یه همچین حسی رو توی آدما قرار داده که بتونن همدیگرو
  دوست داشته باشن ؟
- هزار و یک حس تو آدما هست 
  از حس خونریزی گرفته
  تا شهوت
  تا این عشقا
  "..." فکر نکن من این علاقه ها رو تجربه نکرده م
  من هم تو زندگیم بوده خانومی که براش گریه کردم
  ولی تموم شده و رفته
- چطوری تموم شده رفته ؟
- نشد دیگه
  زندگی مشترک یه قرارداد اجتماعیه
  که دو نفر میگن حالا که با همیم بقیه رو ولش
  اگه عشق واقعی باشه ، تموم دنیا رو هم به آدم بدن بازم همونو میخواد
- خب آره
- اگه واقعا" همونو بخواد میشه یه تعصب نابجا
  اگر هم کس دیگه ای رو پیدا کنه معلومه که قبلی عشق نبوده
  و بعدی هم نیست ! 
- چرا نابجا ؟
- چون دلیلی نداره
  و توجیهی نداره
  فقط یه احساسه ، که مطمئنا" مقدس نیست
- اما همین احساس خیلی قویه
- پشتوانه ش چیه
- اگه پاک و درست و واقعی باشه مقدسه
  خودش اونو دیده ، شناخته
- اگه اخلاق باشه ، مطمئن باش هزار تا بهتراز اون هست
  اگه زیبایی باشه همینطور
  خودش دیده اونو .. ولی بقیه رو ندیده
  اینه که میگم قرارداده
- خدا هر کسی رو که آفریده جفتشم انتخاب کرده
- اینو قبول ندارم .. تازه اگر هم درست باشه که نیست ، از کجا معلوم که جفتش همینه
- خدا به آدم عقل داده ، قدرت انتخاب داده
  اگه بخوای اینطوری فکر کنی که هیچکس نباید ازدواج کنه
- نمی گم ازدواج نکنه
  میگم اون تعصبا نابجاس
  ازدواج خوبه
  علاقه خوبه
  زندگی مشترک خوبه ولی اسم عشقو قاطیش نکن .. اون عشقه دروغه
- واسه چی دروغ ؟
- این همه گفتم خب
- اما اونا درست نیست
  عشق وجود داره
  و مقدسه
  البته اگه واقعی و پاک باشه
  که خیلی کم پیدا میشه
  الان دوست داشتن و عادت کردن و عشقو قاطی کردن
  که این درست نیست
  یا اینکه میگن من عاشقتم .. ولی دو روز دیگه یه خوشگل تر یا پولدار تر
  دیدن میرن دنبال اون
  اون عشق نیست .. هوسه .. عقده ست .. یا هر چیز دیگه
  ولی به هیچ عنوان عشق نیست
- من دارم میگم اصلا" عشق نیست
  این نظرات شماست
  اینا هم نظرات من
  مونده به دیدمون به زندگی
- نظرات شما واسه من محترمه
- خانوما بیشتر مث شما فکر میکنن
  ولی کم نیستن مردایی که نظر منو دارن
  شما راضی باش
  ما هم راضیم



  ....
  آخرش گفت :
- تو آدم یه رویی هستی و قلب صاف و پاکی داری، واقعا" حیفه مال کسی بشی!!
  حق داری نظرت این باشه !!
 

                              
                                                  *                 *                 *

   
   یه عکس بی ارتباط با مطالب این پست از سایت میلاد عزیز :
     

 
        بخواب آرام
                            دل دیوانه
                                                                                              ...                  

      خودتون بخونيد عين متن ايميلي رو كه چندي پيش بدستم رسيد:                                             

                                       

                                                                                                                  Baradar-e aziz
 salaamon alaykom, man yeki az khaharane Mosalman-e Shieye Iraniye shoma dar Amrika hastam ke ba yek mard-e Amrika-eeye Mosalman-e Shieh ham ezdewaj kardeham, ba tabrik be monasebat-e fara residan-e Maah-e Eshgh, Ramadhan, kami delgir shodam va hatta gerye kardam. Midoonid chera? chon inja hich sobh o zohr o maghrebi, sedaye zibaye Beheshtiye Azan hatta az Masjed-e ma Be goosh nemiresad, va man Teshneye shanidan-e in Nedaye zibaye delAfrooz hastam, be khosoos dar in roozhaye malakootiye Maah Ramadhan.. pas be Google raah avardam va be Website shoma Panah avardam ta Azan-e Zibaye aan Bozorgmarde Ashegh-e ALI ra download konam va hargaah ke hangaam AZAN ast aan ra baraye khodam va hamsaram Pakhsh konam, be vizheh dar hangam-e Sahari va Eftaar, AMMA tanha raahi keman mitavanam aan ra Download konam Ba Click kardan-e Rast rooye aan ast, amma Moteassefaneh hangami ke mikhaham aan ra ba Click-e RAST download konam, payam midahad: BIKHIAL!!!!   TORO KHOA in kaar ro nakonid, man ba Azan va Qoraan inja zendeham, khahesh mikonam ke begozarid man ba click rast kardan aan ra download konam. Kolli Gerye kardam
Man Ax-e Hamsaram va khodam ra barayetan ba in email attach mikonam ta shoma ma ra bebinid. Yeki az Axhaman dar haal namaz hastim, va yeki digar dar Norooz 1386 dar Masjed-e Iranian va Shiayan hastim. to ro khoda javab-e email-e man ra bedahid. Man va shoharam ra hatta Chaap-e ANsarian mishenasand, dar Qom. Akhe hamsaram az ketabhaye Eslmi va shi-ee in entesharat bahreh mibarad. man hatta hozooran Haaj Agha Ansarian ra ham didam. Hamsaram, Ali , be shoma salam miresanand va Eltemas Doa darand
 
 Khoda Yaar o Negahdaretan, YA Ali
                    Mozhgan va Ali

  پي نوشت 1 : ببينيد خدا اگه بخواد حال بده به آدم چجوري حال ميده ... توي خواب هم نميديدم كه  
 همچين دوستاني اونم توي آمريكا پيدا كنم...

  پي نوشت 2 : اونجايي كه ايشون كلمه ي "رمضان" رو با فونت انگليسي نوشتن دقت كنيد ... اولش
  فكر كردم "رمدان" نوشته ن ولي وقتي كه ديدم بار دوم هم به اين شكل نوشته ن تازه متوجه شدم كه
  در واقع تلفظ درست اين كلمه نوشته شده .. حتما" ميدونيد كه تلفظ حرف "ض" در عربي بيشتر به
  تلفظ حرف "د" شبيهه تا حرف "ز" و این دقت و توجهشونو می رسونه . 

  پي نوشت ۳ :                                                                                            
                                                                                    

سلام

دو تا عکس ، اولیش برای اینکه بدونید من مفلوک هر روز از صبح تا عصر با چه جماعتی سر و کله میزنم

و دومیش هم ... بدون شرح .. که البته ربطی هم به همدیگه ندارن :

  من کویر و اون به زیبایی خوشه چیدنه

  میاد با دل مهربون من ..  یه دیوونه ی همزبون میشه

  به مهمونی دل خدا میاد  .. زمین زیر پام آسمون میشه

  رقصِ ِ ..  بارون ..  روی ِ ..  پونه های بهاره

  آروم .. آروم ..  چشمونش بهارو میاره

  مثه هستیه .. مثه مستیه .. تو دستای من جام آخرینه

  به خاموشی ام .. فراموشی ام .. طنین یه آوای دلنشینه

 بگذریم .. جدی نگیرین !
       
                               ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
 

چرا بعضیا معتقدن که هنر نزد ایرانیان است و بس .. اونم با این همه تعصب !
یه مورد توی ذهنم هست گفتم بنویسم اینجا:
شبکه ی استانی همدان سریال ارتش سری رو پخش میکنه .. تولید سال ۱۹۷۷ بی بی سی
 از معدود برنامه های تلویزیونه که میبینم .. حتی یکی از سریالهای این چند ساله ی اخیر ایرانو نمیشه باهاش مقایسه کرد ... هیچ ربطی هم نه به امکانات مالی داره نه به تجهیزات فنی .. همه ش مربوط میشه به حس زیبایی شناختی شون و حس انسان شناسیشون .. و هنرشون ... به عنوان نمونه توی یکی از صحنه هاش " برادلی " ( از اعضای کمیته ی نجات ) توی خیابون هدف قرار میگیره و کشته میشه .. درسته که برادلی از اعضای اصلی گروه بود .. ولی مدت خیلی زیادی نبود که نقشش وارد سریال شده بود .
اگه یه سریال ایرانی بود ، یا صحنه تیر خوردنشو اسلوموشن نمایش میدادن .. یا چه میدونم خودشونو میکشتن که یه آهنگ دراماتیک روش بذارن و از اینجور کارا .. ولی توی این سریال خیلی ساده و زیبا مرگشو نشون دادن ... جوری که وقتی چهره ی بیجانشو از نزدیک نشون داد تمام کارایی که کرده بود و صحنه هایی که ازش توی قسمتای قبلی پخش شده بود اومد جلوی چشمم .. باورتون نمیشه حتی تا دو روز بعدش هم یادش می افتادم و غصه شو میخوردم !!
کارشون درست !

  درون کلبه ای بنشسته ام تنهای تنها
  به چشمم حلقه بسته اشک حسرت ، موج غمها
  چو شمعی جان خود آتش زدم امشب سراپا
  به آتش بازی ام جانا بیا بهر تماشا
  نمی دانم که آیا .. تو آگاهی ز فردا

  فردا .. نشان از من نمی ماند
  تنها .. به جا خاکستری ماند
  ز خاکم گل لاله روید
  چو خون دلم ارغوانی
  دریغا که قدر محبت
  ندانی ندانی ندانی
 
  چو شمعی جان خود آتش زدم امشب سراپا
  به آتش بازی ام جانا بیا بهر تماشا
  نمی دانم که آیا .. تو آگاهی ز فردا ...




                                       






  اولا" مجال و حوصله نبود فایل آواز شعر بالا رو آپلود کنم برای دانلود .. هر کس دوست داشت بگه تا به
  ایمیلش بفرستم . 




  دوما" اینو توی صفحه ی حوادث روزنامه خوندم ، با خوندنش عجیب کیف کردم و خندیدم ، نمیدونم چرا
  اینقدر به دلم چسبید ... مرضه دیگه !!   :

به هرکس- هرجا ، کوله پشتی گرسنه اش را ارائه داد ، نصیحت بارش کردند !
کمال کوشش را کرد که بجای نان به روده هایش- به روده های گرسنه اش ، نصیحت بقبولاند !
هم روده ها خندیدند ...
هم نصیحت ها ...


با کوله پشتی پر از نصیحت و مشتی روده ی خالی به راه افتاد .
تصادفا" به گورستانی رسید که در پهنه ی ماتمبارش ، مرده ای را با قهقهه خاک می کردند !
وحشت کرد ... اولین بار بود میدید که مرده ای را با خنده به خاک می سپارند !
پیرمردی رهگذر، راحتش کرد ، گفت :« جوون ! بی خیالش ...اون که تو تابوته ، دیوونه س ، اینا هم که خاکش میکنن ، ساکنین دارالمجانینن ! »

وحشت نخستین جای خود را به وحشت شکننده تری داد : ترسید جنون دیوانگان بر عقلش مستولی شود ...
ناگهان ، به یادش آمد که یک کوله پشتی پرنصیحت بارش است!  خندید ..
فکر کرده بود که برای جلوگیری از تسلط جنون ، از نصیحت ها کمک خواهد گرفت .

هنگامی که کوله پشتی را باز کرد ، از نصیحت ها اثری ندید ...
و قلبش ـ چون اشکی دیده گم کرده ، به تک سینه اش فرو غلطید ...
بیچاره نصیحت ها ! بینوا نصیحت ها ! همه از گرسنگی مرده بودند ....



کاارو                                                              

                با این دل بشکسته ام ای دوست

                نام تو را فریاد خواهم کرد


                آنروز ...

                همچون درختی تیره روز از خاک می رویم

                با باد گورستان غمت را باز می گویم

                تو دل به عشق مرده ی خود باز می بندی

                مهتاب گورستان من !

                آراااام می خندی ...

                من دیده بر راه تو می دوزم

                        آهسته می گریم

                            آهسته می ریزم

                                آهسته می سوزم


                                       آهسته می گریم

                                           آهسته می ریزم
 
                                              آهسته می سوزم

                                                                  ... . .
 



               




 

حال کنید ترانه عماد رام رو که البته توی اینترنت پیدا نمی شه و اگه خواستید  باید دنبال کاستش باشید و تا نشنوید هم فایده نداره ! 
این هم  گلدون اطاقمه .. با وجودیکه زیاد با گل و گلدون توی خونه میانه ی خوبی ندارم از این خوشم میاد .

سال و سالهای قشنگی داشته باشید
برای همدیگه از خدا " احسن الحال " بخواهیم
دوستتون دارم زیااااااد



خوش به حال باغ آلبالو و گیلاس ...





 

 من از تنهایی اشباعم
 لبریزم
 غروبی سرد و غمگینم
 پائیزم

 دلم دل نیست
 دریا نیست
 مرداب است
 که موجی هم سراغش را نمی گیرد
 که نوری هم به رخسارش نمی تابد
 نه شوق زیستن دارد
 نه می میرد

 من از تنهایی اشباعم
 لبریزم
 غروبی سرد و غمگینم
 پائیزم

 تو ای دریا مرا در خویش پنهان کن
 به موجی
 یا مرا امروز مهمان کن
 دلم دل نیست
 دریا نیست
 مرداب است
 مرا چون موج دریایی خروشان کن

 من از تنهایی اشباعم
 لبریزم
 غروبی سرد و غمگینم
 پائیزم
 
 تو ای همسایه در من زندگی سازی
 برایم مثل آغازی
 یکی در گوش من انگار می گوید
 گلی امروز در مرداب می روید

 من از تنهایی اشباعم
 لبریزم
 غروبی سرد و غمگینم
 پائیزم

 من از تنهایی اشباعم
 لبریزم
 غروبی سرد و غمگینم
 پائیزم

 
 بشنوید 

۱
ایمیل قشنگی که برام فرستادن :

ليوان را زمين بگذار

استادي درشروع کلاس درس ، ليواني پراز آب به دست گرفت. آن را بالا گرفت که همه ببينند.بعد ، از شاگردان پرسيد:  به نظر شما وزن اين ليوان چقدر است ؟ ...  شاگردان جواب دادند 50 گرم ، 100 گرم ، 150 گرم 
استاد گفت : من هم بدون وزن کردن ، نمي دانم دقيقا“ وزنش چقدراست . اما سوال من اين است : اگر من اين ليوان آب را چند دقيقه همين طور نگه دارم ، چه اتفاقي خواهد افتاد ؟

شاگردان گفتند : هيچ اتفاقي نمي افتد .

استاد پرسيد :
 خوب ، اگر يک ساعت همين طور نگه دارم ، چه اتفاقي مي افتد ؟

يکي از شاگردان گفت : دست تان کم کم درد ميگيرد.

حق با توست . حالا اگر يک روز تمام آن را نگه دارم چه ؟
شاگرد ديگري جسارتا“ گفت : دست تان بي حس مي شود .
عضلات به شدت تحت فشار قرار ميگيرند و فلج مي شوند و مطمئنا“ کارتان به بيمارستان خواهد کشيد
...و همه شاگردان خنديدند

استاد گفت : خيلي خوب است . ولي آيا در اين مدت وزن ليوان تغييرکرده است ؟

شاگردان جواب دادند : نه

پس چه چيز باعث درد و فشار روي عضلات مي شود ؟
درعوض من چه بايد بکنم ؟

شاگردان گيج شدند . يکي از آنها گفت : ليوان را زمين بگذاريد.

استاد گفت : دقيقا“ مشکلات زندگي هم مثل همين است .
اگر آنها را چند دقيقه در ذهن تان نگه داريد اشکالي ندارد . اگر مدت طولاني تري به آنها فکر کنيد ، به درد  خواهند آمد .
اگر بيشتر از آن نگه شان داريد ، فلج تان مي کنند و ديگر قادر به انجام کاري نخواهيد بود.
 
فکرکردن به مشکلات زندگي مهم است . اما مهم تر آن است  که درپايان هر روز و پيش از خواب ، آنها را زمين بگذاريد.
که درپايان هر روز و پيش از خواب ، آنها را زمين بگذاريد.
به اين ترتيب تحت فشار قرار نمي گيرند ، 
هر روز صبح سرحال و قوي بيدار مي شويد و قادر خواهيد بود از عهده هرمسئله و چالشي که برايتان پيش مي آيد ، برآييد!

دوست من ، يادت باشد که ليوان آب را همين امروز زمين بگذاري .
زندگي همين است!

« کیه که گوش بده !! »

۲
متن یکی از کارهای قشنگ گوگوش :

                                                    دلم تنگه براي گريه كردن
                                               كجاست مادر كجاست گهواره من

                                              همون گهواره اي كه خاطرم نيست
                                                 همون امنيت حقيقي و راست
                                                  همونجايي كه شاهزاده قصه
                                               هميشه دختر فقيرو مي‏خواست

                                               همون شهري كه قد خود من بود
                                                  از اين دنيا ولي خيلي بزرگتر
                                                نه ترس سايه بود نه وحشت باد
                                                نه من گم مي‏شدم نه يك كبوتر

                                                    دلم تنگه براي گريه كردن
                                               كجاست مادر كجاست گهواره من

                                                  نگو بزرگ شدم نگو كه تلخه
                                                   نگو گريه ديگه به من نمياد
                                                      بيا منو ببر نوازشم كن
                                                 دلم آغوش بي‏دغدغه مي‏خواد

                                                  تو اين بستر پاييزي مسموم
                                                 كه هر چي نفس سبزه بريده
                                              نمي‏دونه كسي چه سخته موندن
                                                   مثه برگ روي شاخه تكيده

                                                    دلم تنگه براي گريه كردن
                                               كجاست مادر كجاست گهواره من

                                                  ببين شكوفه دلبستگي‏هام
                                              چقدر آسون تو ذهن باد مي‏ميره
                                             كجاست اون دست نوراني و معجز
                                                    بگو بياد و دستمو بگيره

                                                كجاست مريم ناجي مريم پاك
                                             چرا به ياد اين شكسته تن نيست
                                                  تو رگبار هراس و بي‏پناهي
                                              چرا دامن سبزش چتر من نيست

                                                    دلم تنگه براي گريه كردن
                                               كجاست مادر كجاست گهواره من




۳
یارو میزنه مامان باباشو میکشه .. ازش میپرسن چرا کشتی .. میگه من تازه به رابطه ی کثیفشون پی برده بودم !!




۴ 
فرقي ندارد كه شاداب باشي يا بي حال. وقتي چراغ سبز مي شود بايد حركت كني!

« نمیدونم از کیه »




۵ 

    
                  



۶
...

                                    در كار دل حيران منم
                                    هر لحظه در طوفان منم

                                    اي نازنينم
                                    شايد تو را ديگر نبينم 

                                    ليلاي بي سامان تويي
                                    مجنون سرگردان منم

                                    اي نازنينم
                                    شايد تو را ديگر نبينم 
                                                                 ديگر نبينم 
   
                                    ...

        پیرمرد بخت برگشته ، شکمش آب آورده بود . بچه های ولگرد 
      با مسخره می گفتند : « یاروآبستنه ! فردا می زاد ! » .

        یک روز که از کوچه ، همان کوچه ی کثیفی که پناهگاه زندگی
      فلک زده ی او بود ، می گذشتم ... دیدم لاشه اش را به تابوت
      می گذارند :

          پیر مرد بخت برگشته ، « زائیده » بود . فرزند بدبختی چه
                  می توانست باشد ؟! ... « مرگ ! ... »

                                                                                    کاارو 




                                                                   






  
یه جورایی برام کلاس میذارن .. میگن « حضرت حافظ » فلانه و بهمانه و آخرشه و ... 
مي دونم ... حافظ خوبه .. خیلی هم خوبه .. شعراش هم خوبن ... ولی نه برای من ! .. من هنوز بچه م ... خیلی چیزا رو نمی فهمم ...
نمی دونم « مِی » چیه و آدم « مست » و آدم « رند » و« صوفی »  کیه ...
از« لعل » و « غمزه » و « عشوه » و« نرگس مست » و « ابروی کمانی » و ... حتی از نوع زمینیش هم چیزی نمی دونم ( تازه معلوم هم نیست که مراد از همه ی اونا معانی فرا زمینی شون باشه ! ) ...

من شاعرفریاد های صامت و اشکهای فرو نریخته رو دوست دارم ...
« کارو » .. که خبر از هزاران لب بوسه ندیده داره ... واز هزاران بوسه ی لب ندیده ... 
« کارو » که از « هذیانات یک مسلول » و از « مرگ ماهیگیر » میگه و از « نامه هاي سرگردان » ...

و برادر نازنینشو ...
که « زورق شکسته » رو میخونه ... 
چنين مضمونی رو از هیچکس نخواهید شنید .. در نهایتِ تراژدی .. و حماسه .. و عشق .. و ترس .. وغم .. و زیبایی ...

اگه اینا زمینیه ، ... و اگه اینا عامیانه ست ، من آخر زمینیا و آخر عوامم ...

...
و...صد البته خیلی چاکرم






 
               




                               اللّهم وفّقنا لما تحبّ و ترضی

ز دریای کبود ابر سیاهی ... سحر شد بر فلک چون دود آهی
 
                                                    ز دریاها به صحراها گذر کرد ... به هر باغ و به هر گلشن نظر کرد

گلی پژمرده دید و سر فکنده ... گرفته در رخش غم جای خنده

                                                             شده از تشنگی حیران و کوشد ... مگر از جام ابر آبی بنوشد

چنان آشفته شد آن ابر و بی تاب ... که شد از گریه سر تا پای او آب

                                                      ز بالا سوی پایین شد روانه ... به گل جان داد و خود رفت از میانه

تو همچون آن گلی که جان فدایت ... من آن ابرم که جان ریزم به پایت

                                                 تو همچون آن گلی که جان فدایت ... من آن ابرم که جان ریزم به پایت








بازم میگم من زیاد با شعر های کلاسیک حال نمیکنم ... اینو به پاس اجرای نازی که ازش شده نوشتم ... « گریه ی ابر » رو حتما"   اینجــــــا  بشنوید.

دانلود Real player





                                         *              *              *






به ممدی میگم تو مگه به خانومت نگفتی سیگار نمیکشم ... میگه من به اون گفته م اینجا یا شهرای دیگه اگه لب من به سیگار خورد حق داری قهر کنی ، شکایت کنی ، گریه زاری کنی و ... ولی شمال استثناست ... توی شمال اگه سیگار از لپم بیفته باید شکایت کنی !! ...
تازه میگه اولین فندکمم اون میخواد روشن کنه !



به مشتریه میگم امضا میزنی یا مهر داری ؟ میگه انگشت دارم !!



به بابا گفتم همکارامون یا بازنشسته نمیشن ، یا علیل ذلیل میشن ... اون یکی همکارمون یه ماه نبود بازنشست شده بود که اعلامیه شو برامون فاکس کردن ..
خیلی خوب گفت ،  .. گفت عزیزم پاک رفتن مهمه ... دنیا دو روزه ...



به میثم میگم دارم کچل ِ کچل میشم ، میگه بدبخت به تو میاد ! به من نمیاد !!

به ریحانه گفتم خیلی جالبه ، با وجودیکه تازه ازدواج کردی ، هم اینترنت میای ، هم با آیدیت آن میشی ، .. این رفیق من چند وقته که عروسی کرده در جوابم که میگم لا اقل آن شو و آف هات و ایمیلاتو ببین میگه وقت نمیشه و ... و بذار خودت زن بگیری تا ببینی مستراح هم وقت نمیکنی بری !! و از این حرفا ..
ریحان گفت اونا رو جو گرفته ! .. منو که جو نگرفته ، زندگیه خودمم دارم ...



بابا یه منبع آب خریده بود ، شیرش لق بود و تکون میخورد .. برده بود برای یارو .. گفته بود آقا این منبعه شیرش میجمه ( می جنبد ) .... جواب داده بود : گوش الاغ هم میجمه !!



به زهرا گفتم : مامانته بیشتر دوس داری یا باباته ؟ ... گفت : باباته !!

به رویا میگم اصلا" نه میپسندم و نه قبول دارم که مردم چند جا مهمونی که با یه لباسی میرن دیگه میگن نمیشه اونو جایی پوشید .. میگه آقایون میتونن بپوشن ولی برای خانوما نمیشه !!

توی فیلم « دستفروش » کارمند بیمارستان به مردی که با دختر خاله ش عروسی کرده بود و بعد از ۲ تا بچه ی عقب مونده سومیشم به دنیا آورده بود گفت : آخه چرا دختر خاله تو گرفتی؟
.. اونم با اون لکنت صداش جواب داد : « پ ََ  َ  َ س د ُ  ُ  ُ ختر خاله ی کیو بگیرم ؟ » !!



بابا حال دوستشو پرسیده بود ... طرف میگه : « موقتّی زنده ایم » بابا هم جواب میده : « تازه اونایی هم که مُرده ن ، موقتی مُرده ن » !! 






...

ویگن میخونه : « ... با غم دیرینه ام ... به مزار سینه ام ... بخواب آرام ... دل دیوانه .. . »

                                                                 و عماد میخونه : « ... بهار من گذشته شاید .. . »

                                                                                                                                        ...

    در دوران ما ...
    هر ماسه ی تک افتاده از هر صحرای تنها ،
    مظهر حماسه ی یک زندگی ِانسانیست ..
    در هر حماسه ی تک افتاده ی هر صحرای تنها ،
    قطره خون شریان گم کرده ی یک انسانِ ِقرن ما زندانیست !
    من خبر از هزاران لب بوسه ندیده دارم
    که التهاب بوسه آفرینشان را
    گرمی ِبخون آغشته ی ماسه ها ، خوردند ..
    من خبر از هزاران بوسه ی لب ندیده دارم
    که ناشکفته :
    در پژمردگی هزاران لاله ی سرگردان ــ در هزاران صحرای گمنام :
    مردند ...
 
    دوران ما ...
    دوران عصیان صامت اشکهای پنهانی ست ...
    اشکهای تیره بختی که نه زبان دارند بخاطر فریاد کردن ..
    نه دامنی برای فرو ریختن ..
    نه قطره خونی پاک ، بخاطر در هم آمیختن ..
    ..
    و در بیکران این همه اشک صاحب گم کرده ،
    من خبر از هزاران شعر نسروده :
    هزاران شعر یتیم دارم
    که پدرانشان را
    سرایندگانشان را
    گم کرده اند !

    ای شُعرای دوران !
    ای پدران زنده ی مشتی فرزندِ یتیم !
    مژه ها ، ابروها ، طره ها و پستانها را
    بار ستایش خسته کرده است !
    نان ، گرسنه است !
    بالا تر از نان ، چشمه ها : تشنه اند !
    تجلی دهنده ی درخشندگی اشعه ی آفتاب
    رخشندگی تصادفی اشک ابرهاست !
    و پناهگاه لاله های صحرائی
    در این دوران عصیان صامت ماسه ها ،
    گوشه کنار ماتم زده ی قبرهاست !
   ..
    کمر سالخوردگان را شیرینی خاطرات گذشته شکسته ،
    و پشت جوانان را ، وحشت فرداهای نگران !
    خون در شریان بشریت عزادار است
    و هر ماسه ی تک افتاده ، در صحرای تنها
    مظهر حماسه ی یک زندگی انسانیست
    ...

     کاارو

* : اسم به درخواست ایشان سانسور شد!

 

می خواستم پر بگیرم .. پر بگیرم ، پرواز کنم ، و بر اوج آسمانها ، از اوج آسمانها فریاد بکشم که ای دوپایان چهار پا صفت خوشبخت ! به دادم برسید ...
ببینید این سایه های صامت و یخ بسته ی مرگ ، در تیرگی این سکوت سیه دل ، از جان من چه میخواهند ؟!

باور کنید ، آنشب ، شب وحشتناکی بود ! وحشتناک چرا ! شب وحشت بود ! وحشت از تنهایی فریاد ــ شکنی که هیچ دلش نمی خواست مرا تنها بگذارد ! وحشت از جیغ و داد بادهای سرگردان ، که در و دیوار ِ کلبه ی محقرم را دیوانه وار به گریه انداخته بودند ! ..
اصلا" من آن شب از همه چیز می ترسیدم : حق داشتم ! برای اینکه آنشب همه و هرچه در اطراف من بود ، از دیوار ترک خورده ای که داشت به سرم خراب می شد ، تا گل سرخ پژمرده ای که گلدانِ سرــ شکسته ام ، تابوت طراوت از یاد رفته ی او بود ، بر همه چیز ، سایه ی سنگینی از وحشت یک فاجعه ی پیش بینی نشده ، موج می زد .
 قلبم داشت در چهار چوب سینه ام منفجر میشد ... ضربان قلبم آنقدر شدید بود که ساعت رنگ پریده ــ ام را از نفس می انداخت ، .. نمی دانستم چکار کنم  ، بلند شدم به هر فلاکتی بود ، خودم را به نزدیک پنجره رساندم ...  پنجره ی بدبخت زیر دست و پای باد وحشی ، بیچاره شده بود ، احساس کردم که میخواهد از لابلای دیوار فرار کند ! محکم چسبیدمش ، که اگر رفت مرا هم ببرد . ولی نرفت ! نظری به آسمان افکندم .. خاک بر سر آسمان ! دلش صد بار بدتر از دل طپش رمیده ی سینه ی دریده ی
دردآفریده ی من ، گرفته تر بود ! ستاره ها همه مرده بودند ! و مشتی ابر ظلمت بار ، در تراکم یک سیاهی وهم انگیز ، همه ی آنها را همراه با مشعلدار کاروانهای آسمان پیما ، که در قاموس طبیعت ماهش می نامند ، در قبرستان بدون خاک آسمان به خاک سپرده بودند ! فکر کردم که پهنه ی آسمان چقدر به زندگی من شبیه است ! چه ستاره ها که در پهنه ی زندگی من در گمنامی یک سرنوشت گمنام ، مردند ... و چه آرزوهای لطیف تر از لطافت ماه ، که در پژمردگی جوانی جوانمرده ام ، ناکام و تیره-
فرجام ، پژمرده اند ! .. دلم می خواست می توانستم خودم را کمی بیشتر ، تا صبح ، با اینگونه خیالات
مشغول میکردم ، ولی مگر می شد ؟ آن وحشت مبهم استخوانهایم را آب میکرد ! .. ناگهان فکر خوبی به نظرم رسید : تصمیم گرفتم برای نخستین بار همسایه ام را بخواهم ، تا در تحمل این تنهایی طاقت فرسا مرا یاری کند ، گفتم « همسایه ی من » ... شما که نمی دانید همسایه ی من که بود ، پس گوش کنید،
بگذارید اول بطور مختصر شما را با او آشنا کنم ... : همسایه ی من بیوه زن زیبایی بود که بیست و چهار
پائیز بیشتر ندیده بود . اینکه نمیگویم  « بیست و چهار بهار » برای این است که  در طبیعت انسان های گرسنه ، بیشتر از دو فصل وجود ندارد : پائیز .. و زمستان ! .. در سرتاسر زندگی محنت زده شان این پائیز لخت و دوره گرد است که صورت زندگی بخت برگشته شان را نوازش می دهد ، و زمستان هنگامی
فرا میرسد ، که قلب انسان گرسنه  ، در سینه ی سرما زده ی فقر ، مثل مرغ سر بریده جان می کند ...
باری ، این بیوه زن بدبخت ، برعکس بخت زشتی که داشت ، آنقدر زیبا بود که من از ترجمان زیبائیش
عاجزم . نگاهش مظهر یک حسرت بی تمنا بود ، لبانش ترجمان سکوت ناکامی یک عشق ، موهایش !
پریشانی یک مشت فریاد پریشان ، که شیون سکوت ، دربدرشان کرده بود ! . خودش یکبار به من گفت
که نامش « لائورا » ست . « لائورا » ظاهرا" هیچکس را ، جز دختر سه ساله اش ، که پاکنویس تمام ـ
عیار مادرش بود ، نداشت ! .. در عرض یک سالی که با او همسایه بودم ، هیچکس حتی برای یکبار ، سراغ او را نگرفت ، خودش هم جز برای خرید از سر کوچه ، پا از منزل بیرون نمی گذاشت !

در تمام مدت یکسال ، تنها یکبار با من حرف زد . و آن روزی بود که دخترش از پله ها افتاد و پای چپش شکست ... تنها آنروز بود که از من خواست تا به سراغ طبیب بروم ... رفتم .. با چه اشتیاقی ، چه  شوری ، خدا میداند ... برای اینکه می دانستم لااقل به این وسیله می توانم برای نخستین بار داخل زندگی او شوم ... شدم . همان روز وقتی طبیب کار خود را انجام داد و رفت ، سر صحبت را با او باز کردم .. ولی در مقابل هر صد کلمه ای که حرف میزدم تنها یک کلام پاسخ می شنیدم : « نه » ..
« شاید » .. « خدا میداند » ... همین !  . ولی خوب ، من از همین کلمات ناقص و نارسا ، خیلی از چیزها را می توانستم بفهمم . وانگهی اطاق او .. از سرگذشت دردناک دو انسان تیره بخت ، داستانها داشت !
سرگذشتی آمیخته با یک عشق ، عشقی آمیخته از چوبه ی دار ِ ناکامی ! .. در یکطرف اطاق تختخواب
رنگ و رو رفته ی فرسوده ای بود که قشر ضخیمی از گرد ، رختخواب درهم ریخته ی آنرا می پوشاند .
معلوم بود که از مدت ها پیش ، کسی در این بستر آشفته ، نخفته بود .. و آن قشر گرد ، از چند قطره عرق سرد ، که انسان محتضری ، سالها پیش عشقی آمیخته در گرمی آن بستر بی صاحب ، به عنوان
آخرین قطرات  یک مشت اشک راه گم کرده تحویل داده بود ، حکایت می کرد . بالای آن تختخواب ــ در واقع تنها زینت اطاق ــ  یک تابلوی گرد گرفته ی نقاشی بود . تابلو ،گاریچی پیری را نشان می داد ، که چرخ گاری اش به گل فرو رفته بود و گاریچی بدبخت ، دستی به ریش سپید گذاشته ، به صورت اسب نحیف خود نگاه میکرد . مثل اینکه از اسب خواهش میکرد که : « ... به هر وسیله هست چرخ را از گل بیرون بکش ... بچه ام ... گرسنه است .. ! .. »
مدتها به این تابلو نگاه کردم ، دلم می خواست میدانستم کار کیست . با چشمان اشک آلود پرسیدم
که : « خانم .. این تابلو .. » .. نگذاشت حرفم تمام شود ، بلند شد ، آهسته بیرون رفت ، و من از پشت در صدای او را شنیدم : زار زار گریه میکرد . وجود من در آن لحظات یکپارچه تاثر بود ، دلم داشت کباب 
می شد . بلند شدم ، پیشانی بچه را که داشت بی سر و صدا می نالید ، بوسیدم و بدون آنکه خدا ــ
حافظی کنم ، به اطاق خود رفتم . فراموش نکنم که علاوه بر آنچه درباره ی اطاق او گفتم، پیانوی کهنه ـ ای هم در در پرت ترین گوشه ی اطاق دیدم که دو شمع ، یکی نیم سوخته و دیگری تمام سوخته ، در دو طرف آن ، از دندانه های سپید پیانو ، پاسداری میکردند ! .. این دو شمع ، که میداند ؟ شاید مظهر دو قلب آتش گرفته بود ، دو قلبی که یکیشان پاک خاکستر شده بود و رفته بود ، و یکی داشت خاکستر 
می شد ! ..
 
                                                             *  *  * 

بیش از آنچه در بالا گفتم ، من دیگر هیچ چیز درباره ی « لائورا » نمی دانستم ، اصولا" شاید اگر موضوع
پیانو نواختن او نبود ، هیچوقت به یادم نمی آمد که انسان زنده ای در همسایگی من وجود دارد ...
« لائورا » هر شب ، بدون استثنا ء درست سر ساعت ۱۲ ، با پیانوی خود آهنگ غم انگیز « تریستس »
شوپن را می نواخت . هرشب ، نیمه شب ، در سکوت مطلق ، تریستس شوپن !.. این آهنگ برای من صورت لالایی پیدا کرده بود ... من هر شب تا نیمه شب می نشستم ، و تا ناله ی پیانو تمام نمی شد ،
چشمان من به خواب نمی رفت ..

                                                             *  *  *

باری ..  برگردیم .. برویم سراغ آنشب .. همان شبی که گویی همه ی امواج جان گرفته بودند ، تا شاعری
را که نمی خواست گمنام بمیرد ، با خود به گور ببرند ! تا آنجا ، افسانه ی تولد مرگ را ، پس از مرگ زندگی ، بصورت حماسه های فنا ناپذیر ، برایشان بسراید ! : گفتم آنشب از فرط تنهایی ! خود ِ تنهایی نه ، از فرط وحشت ِ تنهایی ! تصمیم گرفتم که « لائورا » را بخواهم ...
تصمیم خوبی بود ، ولی مگر میتوانستم انجامش دهم ؟ هر چه به گلوی خود فشار میدادم مگر صدایم بیرون می آمد ؟ .. فریادها ، همه از ترس ، ترس نه ، از یکنوع نگرانی مرگبار ، در سینه ام خفه شده ــ بودند... ولی یکباره اتفاقی رخ داد ، که در انجام تصمیم ، برای من کمک بزرگی شد : همانطور که به اطاق « لائورا » نگاه میکردم ، یکباره نظرم به کوچه افتاد .. این بار دیگر رعب و وحشت تا اعماق همه ی سلول های ناراحتم رخنه کرد. ..
نمیدانید ... دیدم سایه ی موجودی ، افتان و خیزان ، در کوچه سرگردان است . مثل اینکه سراغ خانه ای را میگیرد .. به هر دری که می رسید ، با مشقت کمرشکنی بلند میشد، نگاهی به سر و روی در میکرد ،
بعد نومید و حسرت زده ،  به زمین می افتاد ..
دلم داشت از جا کنده میشد ! این بار دیگر سکوت ، برای من جنایت بود ... یکباره تمام قوای پراکنده ام را
متمرکز کردم ، و با صدایی که سکوت شب را به لرزه می انداخت فریاد کردم :
                                                                                          « لائورا .. لائو ... را ... ! .. »
ای خاک بر سر من ! کاش فریاد در گلویم ناله میشد ، و ناله به سینه ام بر میگشت و همانجا میمرد ! .
تعجب نکنید اگر این حرف را میزنم ، چون فریاد من ، به جای اینکه زن همسایه را به کمک من آورَد سایه ـ
ی سرگردان را دیوانه کرد ! سایه وقتی صدای مرا شنید جان گرفت ، بلند شد و یکسره به طرف خانه ای دوید ، که آنشب قبرستان وجود مادر مرده ی من بود ! . احساس کردم که دارم همانطور ساده ، میمیرم .
زانوهایم سست شد . سایه داشت در را با شدت هرچه تمام تر می کوبید ! . بیش از این تحمل جایز نبود . من احساس کردم که واقعا" مرگ از سر من دست بردار نیست ، فکر کردم ، خوب لااقل بگذار ببینم ای کیست ؟
شاید ، خود مرگ است ، خانه ی مرا گم کرده ! بروم او را راهنمایی کنم ، هم او را راحت کنم ، هم خودم را ! .. چراغ را بدست گرفتم ، چه عمل احمقانه ای ! برای اینکه هنوز پا به دهلیز نگذاشته باد چراغم را خاموش کرد ! .. ساعت رنگ و رو رفته ی دیوار اطاق من ، که تنها یادگار پدر از دست رفته ام بود ، یازده و نیم را اعلام کرد . من چون با همه جای خانه ، همه ی سوراخ سنبه های آن آشنا بودم ، همانطور در تاریکی رفتم که در را باز کنم ، در این هنگام « لائورا » پنجره را باز کرده بود و نگران به اطاق تاریک من نگاه میکرد .

                                                              *  *  *

شما را بخاطر هرکه دوستش دارید ، بخاطر هر که دوستتان می دارد ، از من نخواهید که من هر آنچه را در منزلمان دیدم ، بطور مفصل شرح دهم . برای اینکه باور کنید دلم به حال خودم می سوزد ، برای اینکه من سراینده ی دردهای ملتی هستم که پریدگی رنگ صورتشان را ، یا تازیانه ی ستم سرخ میکند ، یا سیلی پنجه ی فقر ، یا سرخی تبِ سل ..
بطور خلاصه می گویم ، که وقتی در را باز کردم ، در گیر و دار وحشیگری ِ باد ، جوان ژولیده ی گِل آلوده ی
غرق در خونی را دیدم که آخرین نفسهای یک زندگی بی نفس را با تک سرفه های خون آلود ، به این محیطِ نکبت بار پس میداد .. با دو دست لرزان ، او را از زمین بلند کردم و آهسته آهسته بسوی اطاقم روان شدم : با کمک پای راستم ، تختخواب خودم را در قلب تاریکی پیدا کردم و جوان مسلول را با احتیاط روی آن خواباندم . یک لحظه بعد چراغ روشن بود . وقتی چراغ را روشن کردم و نگاهم به سر و صورت مهمانم افتاد ، برای نخستین بار ظلمت را ستایش کردم ! کاش چراغ نداشتم .. نمیدیدم ! . یک مشت استخوان پوکِ درهم برهم ، چند لکه ی خون سیاه ، پیرهنی صد پاره ، و آنوقت .. گِل .. تا نوک پا .. شما خودتان را جای من بگذارید : باور کنید ، بمرگ مادرم ، میخواستم سقف را ، سقفش را چرا ، همه ی اطاق را زیر و رو کنم ! این میهمان من ، مظهر جاندار اجتماعی بود ، که درد و بدبختی شان ، مرا در پوست خود زنده بگور کرده بود ! .. درنگ جایز نبود .. با سطل آب آوردم .. سر و صورتش را ، دستهایش را ، پاهایش را با آب شستم ، آهسته چشمانش باز شد ، و آهسته خندید ! بعد یکباره خنده در گوشه ی لبانش یخ بست . تکانی به خود داد ، و نگاهی به سراپای من افکند . آمد که چیزی بپرسد .. سرفه شروع شد . و همراهِ سرفه : خون ! ..  
نمیدانستم چکار کنم . باز لکه های خون را پاک کردم ، آهسته دستم را به پیشانی اش گذاشتم ، می ــ
خواستم کلمه ای امید بخش بزبان بیاورم ، ولی نمی توانستم ، زبانم بند آمده بود ، لال شده بودم . نفس عمیقی کشید ، باز آهسته خندید و گفت : « .. شما .. » سرا پا گوش بودم ، دلم میخواست حرف بزند ، ولی دیگر نتوانست . ضعفی شدید ، ضعفی که مقدمه ی خوابِ بدون بیداریست ، سراپای وجودش را احاطه کرده بود . بار دیگر کمی آب سرد به صورتش زدم ، تاثیرش عالی بود . این بار آهسته سر از روی متکا برداشت .. نشست ، با اشاره آب خواست ، دادم . با چه لذتی سرکشید ... بعد شروع کرد به حرف زدن و گفت : « هیچ فراموش نخواهم کرد ، شما یکپارچه انسانید .. من دارم می میرم..ولی می خواهم 
قبل از مرگ ، خواهشی از شما بکنم .. می دانم آنقدر جوانمرد هستید که انجامش بدهید .. ».. در اینجا
سرفه ها حمله کردند ، ولی این بار همراه با تکه های خون که با سرفه هایش پایین می آمدند ، اشک هم در اطراف دیدگانش موج میزد ! .. پس از اینکه سرفه ها قطع شدند ، سخنش را ادامه داد : « .. من نقاش بودم ، نقاش مرده های متحرکی که زندگی را مسخره میکنند .. و زندگان نفس مرده ای که بر مرگ غالبند ! ..
من در تابلوهای خودم ، درد بی پایان ملتم را نشان میدادم ، و در خم و پیچ رنگها ، دروازه های سعادت گمگشته را ، بروی آنها که کلمه ی سعادت ، افسانه ای بیش برایشان نیست ، میگشادم !
من سرشک سرگردان یک فریاد ، و فریاد جان به لب رسیده ی بیدادم ! من نقاش بودم ، ولی چکار کنم ، که بخاطر انسانیتی که داشتم ، در عنفوان جوانی به چنگ مرگِ موسوم به زندگانی افتادم !
پدر من ، کارگر راه آهن بود ، یک روز خبر مرگش را برای من و مادرم آوردند، پدرم زیر چرخهای ترن له 
شده بود . من آنوقت هیجده ساله بودم . مادرم در اثر شنیدن این خبر ، و در نتیجه ی استیصال ، یکسال
پس از مرگ پدرم ، دیوانه شد ! درست بخاطر دارم ، وقتی برای نخستین بار ، برای دیدن مادرم به دارالمجانین  رفتم ، وقتی مرا دید ، اصلا" نشناخت ، و از من یک مشت چوب کبریت خواست ، ! دادم ..
از رئیس دارالمجانین پرسیدم که موضوع چیست ؟ این چوب کبریتها را برای چه میخواهد ؟
گفت:
« دیوانه ی عجیبی است ! از همه کس این خواهش را میکند ، چوب کبریتها را میگیرد و در یک گوشه ی
اطاق ، با گریه و خنده ی آمیخته به هم ، با آنها خط آهن درست میکند! » »
در اینجا شدت گریه ، به میهمان من اجازه نداد که سخنش را ادامه دهد ، مدتها سرفه کرد ، مدتها اشک ریخت . به ساعت نگاه کردم ، ده دقیقه بیشتر به نیمه ی شب نمانده بود .
سرفه ها که دست کشیدند ، باز با گریه سخنش را ادامه داد :
« .. پس از دیوانه شدن مادرم ، و پس از دیدار او بود که من احساس کردم که میخواهم بوسیله ی ، به هر وسیله که هست ، فریاد بکشم . من نقاش بودم ، و نقاش به دنیا آمده بودم . رفتم سراغ قلم و رنگ . باور کنید شبها تا صبح ، گرسنه و تنها ، فریاد خودم را به سر و روی تابلوهای صامت می کوبیدم !
یکسال گذشت ، یعنی چهار سال پیش بود که اتفاقا" دختری مسیحی را در کارگاه یکی از دوستان نقاشم دیدم .
هر دو در یک لحظه ، بدون آنکه بدانیم چرا ، دل بهم سپردیم ، هر دو در یک لحظه ی ناتمام ، بدون آنکه بپرسیم چرا ، برای یکدیگر ، بجای یکدیگر مُردیم ! .. اسم آن دختر « لائورا » بود ! »
« لائورا ! .. »

وقتی این کلمه را شنیدم ، بی اختیار از جایی که نشسته بودم ، پریدم ، دو سه بار بیرون رفتم و آمدم ،
چند دسته از مویی که در سر شوریده داشتم ، با فشار انگشتان لرزان  کندم ! غیر ممکن بود ! این نقاش مسلول ، آنوقت « لائورا » ؟! .. خاک بر سرم ! .. به ساعت نگاه کردم ، نزدیک نیمه ی شب بود ، فکر کردم چند دقیقه بعد ، فریاد شوپن ، از لابلای دندانه های پیانو بلند میشود ، و آنوقت تکلیف من با این انسان ناکام چیست ؟
نقاش بدبخت ، ماتمزده ، به من ، به حرکات من نگاه میکرد .
اعصاب خودم را کنترل کردم ، رفتم در کنارش نشستم ، گفتم : « معذرت میخواهم ! من شاعرم و گاهی تاثرات مرا دیوانه می کند ! »
انسان بود ، انسانی بود که خوب درک میکرد ، قانع شد . با یک نگاه انسانی به من فهماند که میفهمد.
خوشحال شدم و از او خواستم که ادامه دهد . ادامه داد : « ... عشق من و لائورا ، از همان کارگاه شروع شد ، و در همان کارگاه پایان یافت : اینکه میگویم پایان یافت ، مقصود اینست که ما با هم ازدواج کردیم ، ازدواج ما سر و صدای عجیبی به راه انداخت ! .. محافل مسیحی ، زن مرا کوبیدند ، چرا که با آن همه زیبایی ، از میان این همه جوان مسیحی ، مرا برای ازدواج انتخاب کرده است ! ... و محافل مسلمان، مرا
بیچاره کردند . و پایه ی تهمتشان همان بود که درباره ی لائورا گفتم : که چرا من میان این همه دختر مسلمان ، زن مسیحی را گرفتم ! .. من داشتم دیوانه می شدم ، چطور می توانستم به این انسانهای از خود راضی بفهمانم که احساس و فهم متقابل ، بالا تر از این حرفهاست ، من و او همدیگر را می فهمیدیم ! دردِ او را ، تمنای او را ، من با « تبادل بدون حرف نگاهها » درک میکردم و او ترجمان احساسات انسانی من بود ! .. شش ماه به این وصف گذشت .. در عرض این شش ماه ، عیرغم همه ی تهمتها ، من و لائورایِ من ، در کنار هم ، بخاطر هم ، زندگی میکردیم و او تا آنجا که نفس داشت ، در پرورش استعداد من می کوشید . چون من به شوپن علاقه داشتم ، هر شب ، نیمه ی شب به خاطر من ، تریستس شوپن را می نواخت ! »

همه شب ! نیمه ی شب ! ترستس شوپن !؟ ای داد و بیداد ! ... غیر ممکن است ! میخواهم فریاد بکشم
که خاموش ! دیگر چیزی مگو ! تعریف مکن ! دیوانه شدم ، مُردم ای نقاش ! ولی احتیاج به گفتن من نداشت ! سرفه ها به داد من رسیدند ، این بار سرفه ها شدیدتر و خونین تر از دفعات گذشته بود ، سرفه نبودند ، عصاره ی وجود او بود که بصورت لخته های خون از بدنش خداحافظی میکردند ! دلم میخواست علیرغم میل انسانی ِ من ، او قبل از نیمه ی شب میمرد !...
تنها بخاطر اینکه تریستس شوپن را نشنود ... ! ولی یکباره قلبم پارچه پارچه فرو ریخت ! ساعت دیواری فریادش بلند شد که : نیمی از شب گذشت ! .. مهمان من سرفه میکرد که ناگهان ، پیانو ناله کرد ! ...
« شوپن » ، شوپن نه ، « لائورا » شکوه ی دیرینه اش را سر داد . شکننده بود ! مرگ بود ! جنون بود !
سرسام بود و بدبختی ! شما نمیدانید ، شما چه میدانید چه میگویم ؟ چه میخواهم بگویم ؟مهمان من ، نقاش بخت برگشته ، یکدفعه لال شد ! سرفه ها به زوزه تبدیل شدند ، زوزه شد فریاد ، فریادِ گنگ ، فریادِ گیج ! .. بلند شد . همان مهمان من که از جا نمی توانست تکان بخورد ، یکدفعه از جا پرید ، رفت بطرف پنجره ، پنجره ای که بطرف اطاق لائورا باز می شد ! توفان بیداد می کرد ، و ناله ی پیانو ، در پریشانی فریاد بادهای سرگردان ، دل همه ی آسمانها را به لرزه می انداخت ! نقاش لحظه ای سراپا گوش ، دم پنجره ایستاد ، سراپای پیکر نحیفش در آن لحظات بحرانی ، یکپارچه سوال بود ! .. برگشت نگاهی به صورت رنگ پریده ی من افکند ، یکدفعه قهقهه ای دیوانه کننده سر داد ، فریاد کشید : « شما ! آه ... شما هم می شنوید ؟ این آهنگ را میگویم ، شما نمی شنوید ؟ » .. بعد خنده اش بلند تر شد ، آنوقت یکدفعه خنده را قطع کرد . سیل سرشک ، دیدگانش را ، با هر چه تمنای مبهم در حسرت بیکرانشان بود
غرق آب کرد ! من احساس کردم قبل از آنکه شاهد پایان این فاجعه باشم ، جانم دارد به لبم میرسد ، سراپا حیرت و وحشت به او نگاه میکردم . لائورا ، خونسرد و بی خبر از همه جا و همه چیز ، آهنگ را ادامه می داد ! ناگهان نقاش با صدایی که من تصور نمی کردم از پیکری چنان در هم شکسته و ضعیف بیرون آمدنش ممکن باشد ، فریاد کرد : « لائورا ! ..  آخ لائورای من !..  مزن ! .. ناله مکن ! .. دیوانه شدم،
مُردم ، مُردم لائو .. ر ...ا . . آخ لائو ... » ... نفسش بند آمد . سرفه ها شروع شدند . چند تک سرفه ی خون آلود ، پیچ و تابی محتضرانه ، آنوقت .. سکوت ! ...


                                                              *  *  *

آهنگ پیانو قطع شد ، همه جا سکوت ، همه جا ساکت . تنها بادهای سرگردان بودند که فریادشان به شیون تبدیل شده بود ! شیون مرگ ، مرگ یک انسان ، انسان نقاش ! .
نقاش بخت برگشته ، آخرین لحظات زندگی را در آغوش لرزان من طی میکرد ، نه حرف میزد ، نه سرفه میکرد . همه ی تک سرفه ها ، تک نفس شده بودند .. تک تک نفس می کشید ، تقلا میکرد ، دست مرا می فشرد ، می خواست چیزی بگوید ، خیلی دلش میخواست حتما" چیزی گفته باشد . پیامی ، وصیتی ! ... ولی قدر تش را نداشت . بلند شدم ، سرش را که روی زانویم بود آهسته زمین گذاشتم . کمی آب به صورتش زدم . زنده شد ! نفس عمیقی کشید و گفت : « من رفتم .. اگر او را دیدید ... دستش را بخاطر من بفشارید ... به او بگویید که من با همان آهنگی که نخستین بار .. پس از پایان آن تو را بوسیدم ، حالا ، حالا، ... دیگر هیچ ، نه هیچ ، به او نگویید که من کجا و چگونه مردم ، اصلا" نگویید که مردم ! دلم هیچ .. نمی خواهد دلش را بشکنم ! اگر پرسید چه بر سر من آمد ، بگویید .. » .. داشت حرف میزد که یکدفعه در ِ اطاق باز شد ! خاک بر سر من ! چه می دیدم ، خداوندا ۱ اشتباه نبود؟! .. نه نبود ..
خودش بود ، پیجامه ای وصله کرده بر تن ، موهای آشفته ، سر و صورت رنگ آلود ، آنوقت ساکت ، خیلی ساکت . همه ش توی این فکر بودم که حالا چه خواهد شد ؟ . از هر گونه پیش بینی عاجز بودم ، اصلا" دلم نمی خواست هیچگونه پیش بینی کرده باشم .
لائورا ، همانطور ساکت دم در ایستاده بود ! .. تا اینکه نقاش چشمش به او افتاد ، سرش را آهسته بلند کرد ، نتوانست نگهدارد ، سرش با ضربت به زمین خورد ، دوباره تلاش کرد ، نشد ، شروع کرد به خزیدن..
لائورا همانطور مثل مجسمه ایستاده بود ! ..
نقاش بدبخت ، خزیده بطرف او میرفت .. آنقدر رفت تا بزیر پایش افتاد ! .
دیگر هیچ ! .. همانجا که افتاد .. مرد !

                                
                                                              *  *  *

امروز یکسال از آن شب میگذرد . یکسال است که دختر کوچولوی نقاش ــ شوهر لائورا ــ  در خانه ی من است . او از گذشته ی خودش ، نه از مادرش ، نه از پدرش ، هیچ خبر ندارد .
مرا « پاپا » صدا میکند ، و تنها هنگام خواب است که دلش مادرش را میخواهد!
پس از مرگ نقاش ، یادداشت کوچکی در جیب او یافت شد ، که از گذشته ی او هیچ اطلاعی نمی داد ،
تنها در دو جمله ی ناقص خواسته بود که او را در دامنه ی همان کوهی که نخستین بار، با لائورای خودش
شب را در آنجا گذرانده بودند ، بخاک سپارند ، و بر فراز مزارش ، فقط بخاطر یادبود لائورای خودش که مسیحی بود ، صلیبی نصب کنند ... من اینکار را کردم ..
ولی درباره ی لائورا ، از من چیزی نپرسید ..
همانقدر بدانید که کسانی که به دارالمجانین میروند ، بیش از همه ، دو دیوانه ی بدبخت ، موجبات تاثرشان را فراهم میکنند :

یکی از آنها پیرزنی است ، که مرتبا" با چوب کبریت خط آهن می سازد ، و دیگری ، زن زیباروی جوانی که عکس ِ روی کبریتها را با زحمت زیاد می کَند ، به دیوار میزند و قوطی کبریتها را بصورت دندانه های پیانو ردیف می چیند ، به عکسهای روی دیوار نگاه میکند ... و با انگشتان لرزان ... روی قوطی کبریتها پیانو می نوازد ! ... 
 

  

( کاارو ــ شکست سکوت ــ آخرین آهنگ )
                                                             *  *  *

 ...
      به من نگاه کن
                            ...

رُخت همچون گل مهتاب غمگین به دشت آسمانم بود و گم شد

                                                                  همه شب برق چشمان سیاهت چراغ آشیانم بود و گم شد

کلید قلب تو در دست من بود به دست دیگری افتاد و افسوس

                                                                 شبی زنجیر گیسوی سیاهت فتاد از گردنم فریاد و افسوس

تو دوری از من اکنون در دل من غریوی خوشتر از غوغای دریاست

                                                                   به صحرای دل بی آفتابم تو گویی سردی شبهای دریاست

هر آنچه دارم ایکاش   خدا کند روزگار   زدست من بگیرد یکبار تو را به من رساند

           هر آنچه دارم ایکاش   خدا کند روزگار   زدست من بگیرد یکبار تو را به من رساند

                                                                                                       تو را به من رساند 

                                                                                                              تو را به من رساند ...

* زبان حال من نبود ، به پاس اجرای بی همتای ویگن از این شعر نوشتمش ، بگردین پیداش کنین :
   از سری کاست های قدیمی Caspian ، « ویگن ۳ » ، آهنگ « گمشده » .

*«سلطان محمود در زمستانی سخت به طلحک گفت که با این جامه ی یک لا در این سرما چه میکنی
   که من با این همه جامه می لرزم . گفت : ای پادشاه تو نیز مانند من کن تا نلرزی . گفت : مگر تو چه
   کرده ای ؟ گفت : هر چه جامه داشتم همه را در بر کرده ام .»

* یکی برای بابا تعریف کرده بود که یه بنده خدایی از همشهری های ما می میره و هشتصد - نهصد
   میلیون تومن پول ازش می مونه برای ۹ تا بچه هاش . وصیت کرده بوده که صد میلیونشو صرف ساخت
   مسجد بکنن که بچه هاش تصمیم می گیرن این کارو انجام ندن ، ولی یکی از بچه ها که منصف تر از
   بقیه بوده میگه به وصیتش عمل کنین وگرنه بابا مون اون دنیا می سوزه ، اون یکی جواب میده :
   یه نفر بسوزه بهتر از اینه که ۹ نفر بسوزن !!

* میگن دارم بزرگ میشم ، راست میگن ؟!

* اون روز از نزدیک خیره شده بودم به ساعت رومیزیم .. سرعت حرکت عقربه بزرگه بد جوری محسوس
   بود و وحشتناک ! من می ترسم !

* بهار تموم شد ..
   بهار بازم بیا !
   ...
   میای ؟!!

*... 
     به من نگاه کن !
     بگذار من 
             - در سکوت صدای نگاه تو -
             تراژدی مرگ همه ی فریاد ها را
                                                        تجربه کنم ...

 درد بزرگی داشت...
 بزرگترین ، دیوانه کننده ترین و مطلوب ترین دردها :

                                                                          درد عشق...

 زندگی میکرد و در تب توانسوز این درد...
 میسوخت و میطپید ، .. در بستر اشکها...

                                                             بخاطر درد بزرگی که داشت...

 ... و یکوقت که تصور میکردند به خواب رفته است ،
 او دیگر در تب شعله ها خاکستر شده بود...

 او دیگر از آن خواب ، بیدار نشد...

 مرده بود...

                                                             بخاطردرد بزرگی که داشت...

  می نشیند در کنارم گویی بنشیند سپیده
                                  سر به بالینم گذارد چون شاخه گل خمیده

  آنکه برده رنج بسیارازپی آزردن من
                                   این زمان لرزد دل او از خیال مردن من
                                                            ازخیال مردن من

  گویم ای مه تا سپیده دمان ، از وفا بنشین کنارم
                      گو چه حاصل گر نشینی دمی ، بعد مرگم بر مزارم

  گویمش ای نازنینم خوش نشستی در کنارم
                               کرده ای از من عیادت ای طبیب غمگسارم

  سر به بالین تو امشب سوزد از آتش تن من
                                 اشک چشمانت ببارد ژاله ها بر دامن من

  آنکه برده رنج بسیار ازپی آزردن من
                                   این زمان لرزد دل او از خیال مردن من
                                                            ازخیال مردن من

  گویم ای مه تا سپیده دمان ، از وفا بنشین کنارم
                           گو چه حاصل گر نشینی دمی ، بعد مرگم بر مزارم 


                               


download   
* سوزم از سوز نگاهت هنوز ... چشم من باشد به راهت هنوز .... 

-  چشمت بی بلا ...

                                                  *              *              *

                                                    
                                   
                   
                                                  *               *               *                                                 

باشد اندر پرده بازیهای پنهان غم مخور ... این  خیلی آرامبخشه :   

و اگر نه این بود که مردم همه یک نوع و یک امتند ما ( از پستی و بی قدری دنیا ) آنان که کافر به خدا میشوند ( از مال فراوان ) سقف خانه هایشان را از نقره خام قرار میدادیم ( و با چندین طبقه ) که نردبان نصب کرده و بر سقف بالا روند بلند میکردیم ـ و نیز بر منزلهایشان ( از بزرگی و وسعت ) درهای بسیار و تختها(ی زرنگار) که بر آن تکیه زنند قرار میدادیم ـ و عماراتشان را به زر و زیور می آراستیم ، و اینها همه متاع ( پست فانی مردم ) دنیاست ، و نعمتهای آخرت ابدی نزد خدا مخصوص اهل تقواست 
                                                                                                                         (زخرف ۳۳ـ ۳۵) 


                                                                        ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ 
 چوپان بینوا .... هی ی ی ی ی ی ..... 
آخی ی ی ی ... !!  چوپان بینوا . . .
 
                                             : ... تو کجا او کجا . . .
                                                                                                            

                                         بگو اي سوخته اي بي رمق اي کوه خسته
                                            بگو اي با تو داغ عاشقاي دل شکسته

                                                 بگو با من بگو از درد و داغت
                                                  بذار مرحم بذارم روي زخمات

                                                   بذار بارون اشک من بشوره 
                                                 غبار غصه ها رو از سرو پات

                                              بذار سر روي شونه م گريه سر کن
                                             از اون شب گريه هاي تلخ ِ هق هق

                                                   بذار باور کنم يه تکيه گاهم
                                                    براي غربت يه مرد عاشق

                                             رها از خستگي هاي هميشه باورم کن
                                            بذار تا خاليه سينه م برات آغوش باشه

                                            برهنه از لباس غصه هاي دور و ديرين
                                          بذار تا بوسه هاي من برات تن پوش باشه

                                              تو با شعر اومدي عاشق تر از عشق
                                               چراغي با تو بود از جنس خورشيد

                                              کدوم طوفان چراغ و زد روي سنگ
                                                   کتاب شعرو از دست تو دزيد

                                                 بگو اي مرد من اي مرد عاشق
                                                 کدوم چله از اين کوچه گذر کرد

                                                  هنوز باغچه برامون گل نداده
                                                  کدوم پائيز زمستونو خبر کرد

                                              بذار سر روي شونه م گريه سر کن
                                             از اون شب گريه هاي تلخ ِ هق هق

                                                   بذار باور کنم يه تکيه گاهم
                                                   براي غربت يه مرد عاشق

( اجرای به یاد ماندنی «سیمین غانم» ، آهنگ از «بابک بیات» و شعر از «ایرج جنتی عطائی» .... اگه تا حالا نشنیدین حتما" پیداش
کنید و بشنوید  .. محشره )
 



 
 
          
            به یاد بزرگانی از هنر ایران .. از چپ نفر سوم : ناصر مسعودی ، استاد ایرج(حسین خواجه امیری) ، منوچهر نوذری ،
                                     اکبر گلپایگانی ، کمال الدین مستجاب الدعوه ، ویگن ، حمید قنبری ، علی تابش

*  مدتی به این موضوع فکر کردم ، نظر شما رو هم میخوام بدونم :  آیا این ضعف خیلی بزرگیه که آدم از
     دو نفر با عقاید کاملا" شبیه به هم و دارای اخلاق و احساسات مشابه کسی رو بپسنده که قیافه ش
     بهتره ؟ ( یا به قول خودمون خوشگلتره ) ... اصلا" این ضعف هست یا نه ؟ ... شاید بگین آدم ذاتا" زیبا
     پسنده .. من خودم هم اینجوری ام ولی دوست ندارم اینجوری باشم ... شما چطور؟

 
                                              ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*  اون : زن نگیری ی ی ی !!
     من : اِ    !
          : چرا ؟
     اون : چهل پنجاه سال دیگه داری ... یا صیغه کن ، یا خانم بازی ، یا درویش بشو ، یا مومن ، ولی تو
             این وضع کثیف جامعه و با این طرز فکر پایین مردم تن به این کار کثیف نده !
     من : حالیمه .
          : اگر هم بگیری باید از اونایی که تو می گفتی بگیری 
          : پرورشگاهی
     اون : از اونش هم بگیری نمیشه
          : چون بالاخره حرمت شکسته میشه
          : بعد از شکسته شدن حرمت ، دیگه زندگی بی ارزشه

    اینا هم از جمله هاییه که بعدا" بهم گفت :
    .... « از مجالس عقد و عروسی و ... فقط عروس بهره می بره و خانوما ! مردا هیچی! » ....
    .... «کثیف ترین و بی مزه ترین جمله ای که تا حالا شنیده م این بوده : عروس رفته گل بچینه ! »
    .....« نمیدونی چه احساس بدیه سر سفره عقد وقتی سفره ای رو میبینی که ۵۰۰۰۰ تومان شده پول کرایه یه شبش در صورتیکه
         به زیباترین و ساده ترین شکل میشد با یه پارچه سفید و یه قرآن و .... »
    .... « پیره زنه تو اون حال و روز برگشته گفته چرا سفره شون کلبه ی نمیدونم چی چی نداره !! » .... 


                                                             ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*  چند ثانیه از آخ جــون


                                                          ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ


*  به پیشنهاد بابا ، این دفعه ترجمه ی آیه ی ۷۳ سوره «حج» رو مینویسم :

   .. ای مردم مشرکِ کافر ! بدین مَثَل گوش فرا دارید (تا حقیقت حال خود را بدانید) : آن بت های جماد
        که بدون خدا (معبود خود) میخوانید هرگز بر خلقت مگسی هرچند همه اجتماع کنند قادر نیستند ،
        و اگر مگس ناتوان چیزی از آنها بگیردقدرت ِ باز گرفتن آن را ندارند ، (بدانید که) طالب و مطلوب
        (یعنی بت و بت پرست) هر دو (نا چیز و) ناتوانند ..

 

                                            ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
                                                                      
بابت پراکندگی مطالب ببخشید ... مجبور شدم همه شو توی یه پست جا بدم !! .... عنوان هم بی ربطه ولی خیلی جمله نازیه ....
از محبت های ناز همه تون ممنونم ....  اینم امضای جدیدمه : 
                                                                                                                 
                                                                    

سلام
اولا" طاعات قبول و التماس دعا . به خصوص در شب قدری که برتراست از هزار ماه  دعا فراموش نشه ! دعا برای همه  و برای کسانی که دستشان از دنیا کوتاه شده و برای از یادرفته ها و برای خودتان و ... در نهایت برای حقیر.


ثانیا"یکی از دوستان عزیزم off گذاشته برام به این مضمون که :

« دخترا دنبال ۱ پسر می گردن که ۱۰۰ تا خواسته شونو برآورده کنه ،  پسرا دنبال ۱۰۰ تا دختر می گردن که ۱ خواسته شونو بر آورده کنه ! »

نظر شما چیه ؟ ... تا چه حد موافقید ؟ ... و اگر درسته برای چند درصد آدمها صدق می کنه؟ برام جالب ، مهم و قابل استفاده ست که طرزفکر شما را در این مورد بدونم ، پس اگه حوصله ای بود کامنت بذارید.


ثالثا" برای گرامیداشت چهارم آبان ، دومین سالگرد درگذشت جاودانه سلطان جاز ایران ، مرحوم ویگن ،متن دو تا از آهنگها شو تقدیم میکنم ... یه لالایی قشنگ هم سمت چپ وبلاگ ( پایین لینکها ) هست که اگه Real player دارین حتما" گوش کنین .... حیف  که تعدادی از  بهترین شاهکارهای ایشان هیچوقت به شکل دیجیتالی و یا در تیراژ بالا منتشر نشدند وحتی برای یکبار هم به گوش شما نخوردند .. آثاریکه روی صفحات گرامافونه و یا آهنگهایی که بر روی فیلمهای سینمایی دهه ۳۰ و ۴۰ اجرا شده ...
باز اگه امری بود خدمت هستم.
                  
                                 

من همان آوازه خوان مردم پاکم هنوز                                 گرچه مشهور جهان خوانی مرا خاکم هنوز
قصه ها دارم از آن شبهای شيرين شما                                   قصه ها از ظلمت روزهای غمگين شما
قصه صدها رفيق بی ريای ميکده                                              گاه باهوش  و گهی از پا فتاده می زده
اين منم تنها رفيق آشنای هر زمان                                 هر که بودم هر چه هستم با تو هستم بی گمان

همنشين باوفای من تويی     غمگسار اين نوای من تويی
                                                                  يادگار خاطرات خوب من    آشنای اين صدای من تويی

گريه کردی گريه ات را من به آهنگی سرودم                            خنده کردی شاد خواندم با تمامی وجودم
هرچه کردی از محبت هر چه کردی از برايم                           همچو گل بر سر نهادم قدر دانستم ستودم
 
همنشين باوفای من تويی     غمگسار اين نوای من تويی
                                                                 يادگار خاطرات خوب من    آشنای اين صدای من تويی

                                                                                     بشنوید ( آوازه خوان : شعر و آهنگ از ویگن )

                                                                                                      
                 

                 «   لینک دومین یاد بود ویگن در بی بی سی   »

               به روی تپه ها چوپان 
               شده آزرده و حیران 
               میان گله سرگردان  
               در دشت و صحرا

               به لب دارد نی محزون                                         
               دلش باشد ازغصه خون
               سرش شوریده چون مجنون  
               بی یار و تنها                                      

               به دشت و صحرا  
               زسوز غمها
               نی چوپان کند فغانها
               فغان ز جور آسمانها

              چوپان بی نوا !
              خواهد دلت چرا  
              دختر کدخدا                                  
              تو کجا او کجا 

              کند هر زمان شکوه ها با خدایش
              رسد تا به گوش فلک شکوه هایش

             چوپان بی نوا !
             خواهد دلت چرا
             دختر کدخدا
             تو کجا او کجا  ....

               بشنوید( چوپان: آهنگ از عطاالله خرم/  شعر ازپرویز وکیلی)


و در آخر تشکر ، معذرت و خجالت ! از کسانی که احیانا" گهگاه اینجا سر می زنند و من هم طبق معمول دیر دیر به روز می کنم و شرمنده شان میشم ....
. . . .  حسن ختام این پست  شعر زیبایی باشه از آثار« فریدون مشیری » که صاحب دوست داشتنی  وبلاگ     کتابهای سپیـد   لطف کرده و برام کامنت گذاشته :


 من یقین دارم که برگ 
                            کاینچنین خود را رها کرده ست در آغوش باد
                                                                                     فارغ است از یاد مرگ
    آدمی هم مثل برگ
                            می تواند زیست بی تشویش مرگ

        گر ندارد همچو او آغوش مهر باد را
                                                     می تواند یافت لطف هر چه بادا باد را  

                                                                قلب تو از رفتن من  اینچنین ماتم گرفته

              بعد من روزی پریشان  می روی تا خانه ی من

                                                                تا بخوانی از سکوتش  قصه و افسانه ی من

 روی عکسم خیره ماند دیده ی تو ، عکس من در چشم تو خندان بگرید

                                                           یاد روز آشنایی و جدایی ، چشم تو غمگین تر از باران بگرید

            می فشانی اشک حسرت   در غم عهد شکسته

                                                               دیگر از گریه چه حاصل   بین ما دریا نشسته

                                          آ آ آ آ ه  . . .  بین ما دریا نشسته
                                                                                         ... . . .

                                           

آسمان میگریست ...
و بادها شیون کنان فریاد میکشیدند: بریز ! ... ای آسمان اشک بریز ! بریز که هر یک قطره اشک تو در بیکران زمین ، ستونی بر بنای زندگیست .
و آسمان میگریست ... میگریست ...
در پهنه ی  کران نا پدید آسمان ،جز ناله ی زائیده از بر آشفتگی اشکهای بی امان و عصیان ابر های سرگردان خبری نبود ...
و دریا ، در کشاکش انقلاب امواج دیوانه ، همچنان حماسه ی بی پایان مرگ صیادان بی پناه را میسرود ..
و در ساحل سرسام گرفته ی دریای بیکرانه ،ماهیگیر ، تور پاره پاره بشانه خود را برای یک سفر شوم شبانه آماده می کرد ...

آسمان می گریست ...
و ماهیگیر ، اسیر قهر آشتی ناپذیر آسمانها ! قهری که از یک مرگ نا بهنگام داستانها داشت ، تور صد پاره خود را - به قصد درو کردن ماهی - به دل هزار پاره دریا می کاشت ...
ساحل ، از ساعتها پیش ، در ظلمت یک مسافت طی شده ، گم شده بود.
و آنطرفتر ساحل ، در تنگنای یک کلبه ی محقر ، هم آغوش با یک زندگی فراموش شده ی مطرود ، دست کوچک دختری چهار ساله ، و دیده نگران همسری با نگاه تب آلود ، نگران بازگشت ماهیگیر بود ...
و دریا همچنان حماسه بی پایان مرگ صیادان بی پناه را می سرود ...

آسمان میگریست ...
و هنگامی که ماهیگیر ، بخاطر نان خانواده ی مختصری که داشت ، پای شکننده ی مرگ را به زنجیر امواج دریای مست می بست  ، .. در آنطرف ساحل ، سکوت کلبه ی ماهیگیر را ،ناله شبگیر دختر چهار ساله اش ، آهسته در هم می شکست :
دخترک ، در حالی که با نگاه نگران ، در چهار سوی کلبه ، پی پدر خود می گشت ، با ناله حزین از مادرش می پرسید که : « ماما ! ... باباجونم ... بر نگشت ؟! »
در حقیقت او پدرش را نمی خواست ...
او ماهی کوچکی را می خواست که پدرش هر شب  پس از مراجعت از سفرهای شبانه ی دریا ، به او ، به دختر نازنینش هدیه می کرد ...
و تا سپیده ی صبح ، دختر بینوا ، با نگاه بیگناه ، پی باباجونش گشت .
و تا سپیده صبح ، بابا جون دخترک ، ماهیگیر بی پناه ، از دریا بر نگشت ...

....

چند ساعتی بود که دیگر :
آسمان نمی گریست ... و دریا خاموش بود ...
بادهای سرگردان خوابیده بودند ...
طوفان هم خوابیده بود ...
و آفتاب ، ساعتها پیش ،طومار حکومت شاعرانه ی ماه را ، در بسیط افلاک در هم نوردیده بود ...
و از ساعتها پیش ، همسر تیره بخت ماهیگیر ، دختر چهار ساله اش بدوش در بسیط ساکت و ماتم زده ی دریا ، ساحل به ساحل ، سراغ همسر گمشده اش را می گرفت ...
و دریا در مقابل استغاثه ی زن تیره بخت ، بطور وحشتناکی لال شده بود ...
و سه روز و سه شب ... پی ماهیگیر گشتند ... تا آنکه :
غروب سومین روز ، لاشه ی یخ بسته او را ، لابلای کفنی پاره پاره که در قاموس ماهیگیران
« تور » ش می نامند ، در گوشه ی ناشناسی از سواحل آشنا ، یافتند ...
و در بساط او ، همراه با جسدش ، جز یک ماهی کوچک که لابلای مشت یخ زده اش جان می کند ، هیچ نیافتند .

«کاارو»

                     


آن شب... غوغا... برپا... بود از... باران
دریا... می زد... داد از... دسـت.... طوفان
زن با گیسوی پریشان       خسته و حیران       پنجه به طوفان میزد
فانوسش در دل طوفان      بر شب و باران       شعله بی جان میزد
باد وباران     میکرد از جان      سیرش
او در فکر    یار ماهیگیرش
می زد فغان که ای شب بگذر .. یار من به نزد من باز آور .. بیش ازاین دلم مسـوزان
رفته به صید ماهی یا رب .. بر سرش چه خواهد آمد امشـب .. در میان موج و طوفان
بود آنشب در ساحل تا سپیده دم نشسته
ناگه با موج آمد زورقی به هم شکسته
دیـد آن شکسته زورق و بزد فریاد
از غم ز پا درآمد و به خاک افتاد ..
                                          افتاد ..
                                               افتاد . . .
                                              
  

به یاد اجرای شنیدنی ویگن از « زورق شکسته »  روی شاهکار« عطاء الله خرم »

هر نیمه شب در پرتو ماه
مستانه چو باز آیم از راه
خیزد پریشان مـادر از خواب
از سینه ی سوزان کشد آه
بنشیند غمگین روبرویم
چشم اشک آلودش بر سویم
افسرده مادر
آزرده مادر

بر چهره ی نا امیدش
ژولیده موهای سپیدش
افتاده در دام بلا مادر

چون مرغی پر شکسته
در گوشه ی غم نشسته
دارد از دستم شکوه ها مادر

میسوزم از سوز آهت مادر
شرمنده ام از نگاهت مادر
تنها نه از تو غافلم من
خود غافل از حال دلم من
افسرده مادر
آزرده مادر

افسرده مادر
ای از جان بهتر . .

*                            *                           *                           *                          *

پ ن ۱: «مادر» ، کار بی نظیر « عطا ء الله خرم » با اجرای جادویی « ویگن »  در دهه ۳۰.... این آهنگ  روی سی دی منتشر نشده ، و من هم از سایت یه مجله اینترنتی که الان فیلتر شده دانلودش کردم ( که جای دیگه هم پیدا نمیشه !!) ، کسانی که دوست دارن بگن  تا بعدا"(البته  با کیفیت پایین و فرمت mp4) برای همشون یه جا  بفرستم ،هر کس هم  بتونه کیفیت بالاشو برام پیدا کنه که دیگه خیلی ممنونش میشم. 

پ ن ۲: دوستی  برام  off گذاشته که : « دلم براي خيلي ها تنگ شده... خيلي هايي که لياقت دلتنگي رو ندارن... واسه دلم متاسفم..» ...و منم جواب دادم : « خیلی ها  لیاقت دلتنگی رو ندارن ، ولی دل آدم هم لیاقت تنگ شدن برای خیلی ها رو نداره !! »

پ ن ۳: (اینم از کامنت آرزو ... دعا فراموش نشه :) مادر کسیه که هیچ وقت نمی تونم درکش کنم . کسی که زندگیشو - سلامتیشو و همه وجودشو برای بچه هاش میده و باز همه ازش طلبکارند . برای مامانم دعا کنید . مریضه. راستی من دیگه وبلاگم رو تعطیل کردم . دل و دماغش نیست . بعد از این همه وقت همینجوری یه سری زدم ببینم چه خبره . مثل همیشه خبری نبود خیلی باحالی مصطفی جان ممنون که هنوز به فکر منی......

مجله شپيگل: خانم فيشر، زنان و مردان با ازدواج ، به يکديگر قول عشق تا هنگام مرگ مي دهند. طبق گفته شما ولي معمولا بعد از 4 سال اين قول به جدايي مي انجامد؟

فيشر: بله. من به مدارک جمع شده از 58 کشور نگاه کرده ام، در آنها ديده مي شود که نيمي از کساني که از يکديگر جدا مي شوند، اين کار را در طول4 سال اول دوران ازدواج خود انجام مي دهند و بعد از آن به دنبال پارتنر جديد هستند.

شپيگل: اين نياز به عوض کردن پارتنر از کجاست؟

فيشر: در واقع بايد سوال شما بر عکس باشد: " چرا ما اصولا به مدت طولاني با هم مي مانيم؟ " 97% از جانواران پستاندار چنين تيمهاي دو نفري درست نمي کنند. چرا پس انسان؟ اين مساله ساده که ما يکديگر را به عنوان پارتنر پيدا کرده و به هم وفادار هستيم، يک حادثه شگفت انگيز است، و دليلش اين جاذبه غريبيست که آنرا عشق مي ناميم.

    

شپيگل: شما در مورد پديده عشق تحقيق مي کنيد، اينکار را چگونه انجام مي دهيد؟

فيشر: ما تعدادي از زنان و مرداني را که در آنها نشانه هاي عاشق بودن ديده مي شود توسط دستگاه MRT ( دستگاهي که از لايه هاي مختلف مغز يا هر جاي ديگر بدن عکسبرداري مي کند) معاينه کرده ايم، تا بفهميم احساس عشق در کدام قسمت مغز جاي دارد.

شپيگل: از کجا مي دانيد که آيا کسي واقعا عاشق است يا نه؟

فيشر: در اين مورد کافيست که از او بپرسم در طول روز چه مدت به معشوق خود فکر مي کند. معمولا جواب حدود 95% از وقت روز است، خوب چون عشق همين مسخ شدن خالص است. اين تمايل شديد، اين جوشش، هسته اصلي عاشق بودن است. عشق بسيار سرسخت و به ندرت قابل کنترل است و بسيار به سختي مي توان به آن پايان داد. به نظر من عشق قويترين ميل جهان است، بسيار قويتر از ميل به صکس. کسي که از رختخواب شريک جنسي خود رانده مي شود، دست به قتل او نمي زند، اما تعداد کساني که شريک خود را به خاطر رد کردن عشق آنها به قتل رسانده اند زياد است، به خصوص در
مردان.

شپيگل: شما نوشته ايد از هر سه زن مقتول در آمريکا يکي از آنها از سوي پارتنر سابق خود به قتل رسيده است. اما تعداد مردان مقتول از سوي شريک سابق آنها تنها4% است. آيا زنان هنگام شکست در عشق بيشتر دست به خودکشي مي زنند؟

فيشر: نه، در مورد خودکشي هم تعداد مردان بيشتر است. سه چهارم کساني که به خاطر سرخوردگي در عشق خودکشي کرده اند، مردان هستند. زنان معولا رابطه بهتري با خانواده و دوستان خود دارند و در دوران بحراني از سوي آنها بهتر پشتيباني مي شوند. بر عکس مردان معمولا وابستگي شديد به رابطه با آن يک شخص خاص دارند که اين مي تواند نتايج خطرناکي داشته باشد. ولي البته در زنان هم خودکشي از روي عشق ديده مي شود. من از افراد تحت معاينه خود سوال کرده ام که آيا حاضرند براي عشق خود بميرند يا نه. بسياري از آنان، به خصوص جوانان در گروه سني حدود 20 سال، به اين سوال پاسخ مثبت دادند، فکر مي کنم خود من نيز در آن مقطع زندگي همين پاسخ را مي دادم.

شپيگل: در بدن افراد عاشق چه اتفاقي مي افتد؟

فيشر: ما به افراد مورد آزمايش خود در حاليکه در دستگاه MRT قرار داشتند، يک بار عکس معشوق خود و يک بار يک عکس غريبه نشان داديم و عکسهاي مغزي آنها را در اين دو حالت مقايسه کرديم. به نظر مي آيد که دو ناحيه در مغز که مسئول احساس عشق هستند را شناسايي کرده ايم. از علائم بارز ديگر، بالا رفتن ميزان هورمون دوپامين (Dopamin) و نورآدرنالين(Noradrenalin ) و پايين آمدن ميزان هورمون سروتونين (Serotonin) در مغز است. انرژي جوشان، تحريکات خوشحال کننده گاهي تا به حد رسيدن به خلسه، عرق کردن زياد و طپش قلب نتيجه ترشح اين سوپ هورموني است.

شپيگل: هومر (Hommer ) هم به اين نتيجه رسيده بود که:" و نيروي عشق در آن درون بود که حتي از عاقلان نيز عقلشان را ربود". اين همه ديوانگي چه معنايي مي دهد؟

فيشر: خود من هم مدتها تصور مي کردم که طبيعت در مورد عشق اغراق کرده است. الان ولي فکر مي کنم که عاشق شدن براي اين به وجود آمده است که توجه ما (براي توليد مثل) متوجه يک پارتنر باشد و وقت و انرژي تلف نشود.

شپيگل: آيا ميل جنسي براي اين منظور کافي نبود؟

فيشر: نه، ميل جنسي به تنهايي توجه ما را به سوي شريکهاي متعددي جلب مي کند، عاشق بودن باعث تحريک اين ميل در رابطه با معشوق مي شود. ميزان بالاي ترشح هورمون دوپامين باعث ترشح شديدتر هورمون جنسي تستسترون هم مي شود. به همين دليل است که عشاق ميل ترک اطاق خواب را ندارند.

شپيگل: علت اين شدت احساسات چيست؟ همانطور که خود در کتابتان نوشته ايد، موشهاي صحرايي فقط براي چند ثانيه جلب يکديگر مي شوند، فيلها مدت چند روز. حتي در شامپانزه ها نيز دوان عشق کوتاه است. چطور اين احساس در ما تا به اين حد پيش ميرود که حاضر به مرگ براي ديگري هستيم؟

فيشر: من تصور مي کنم که راه رفتن بر روي دو پا همه چيز را در ما تغيير داد. تا قبل از اينکه نياکان ما (که احتمالا شبيه شامپانزه هاي امروز بوده اند) راه رفتن روي دو پا را بياموزند، ماده ها فرزندان خود را به پشت حمل مي کردند، دستانشان آزاد بود و احتياج به نرها براي حفاظت و همراهي نداشتند. ولي از حدود 6 تا 7 ميليون سال قبل که انسان شروع به راه رفتن به روي دو پا کرد، مشکل آغاز شد: چرا که حالا ماده ها بايد فرزندان خود را بغل مي گرفتند و من نمي توانم تصور کنم که آنها مي توانستند با يک دست فرزندان خود را حمل کنند و با دست ديگر به دنبال آذوقه بگردند و يا از خود دفاع کنند، پس به يک شريک براي بزرگ کردن فرزندان خود احتياج داشتند.

شپيگل: و مردان؟

فيشر: براي آنها هم تمرکز به روي يک شريک نفع داشته است. به عهده گرفتن وظيفه محافظت از چند شريک براي آنها هم کار سختي بوده است. بچه هايي که از سوي يک جفت محافظت مي شده اند، شانس بهتري براي زنده ماندن پيدا مي کردند و از همانجا ارتباطهاي سلولهاي عصبي براي ايجاد حس عاشق بودن شکل گرفته است.

شپيگل: مدت زمان عاشقي چقدر است؟

فيشر: طبق تحقيقات ما بين 18 ماه تا سه سال. البته اين مدت زمان مي تواند طولاني تر هم بشود اگر در برابر رابطه عشقي موانعي وجود داشته باشند، مثلا اگر دو نفر در دو کشور مختلف زندگي کنند يا يکي از آنها متاهل باشد. اين نيز از خصوصيات سيستم ترشحي دوپامين است: اگر مغز "پاداشي" دريافت نکند، اين سيستم خيلي فعالتر ميشود...  
                                                 
                                                   
شپيگل: ...و با ترشح بيشتر قابليت رنجبري را بالا مي برد.

فيشر: بله. البته کار اين سيستم به هيچ وجه هميشگي نيست. اگر خوش شانس باشيم، اين حس عاشقي تبديل به دوست داشتن مي شود. در آن صورت هورمونهاي ديگري کارگرداني را به عهده مي گيرند: اوکسيتوسين (Oxytocin) و واسوپرسين (Vasopressin) که باعث حس نزديکي و رابطه نزديک هستند و ترشح هورمونهاي دوپامين و تستسترون را کم مي کنند. و اين خوب هم هست. کسي که صاحب فرزندي مي شود، نمي تواند تمام شب در اطاق خواب به دنبال معشوق بدود!

شپيگل: ولي براي بسياري از زوجها دقيقا همين از دست رفتن رابطه جنسي يک مشکل بزرگ است.

فيشر: براي همين توصيه من براي رابطه هاي دراز مدت اين است که از داشتن مرتب صکس خود داري نکنند. ما جانوري هستيم که براي اين ساخته شده ايم که مرتب با هم آميزش داشته باشيم. انسانهايي که به صورت قبيله اي زندگي مي کنند، اکثرا روزانه با يکديگر رابطه جنسي دارند. ترشح هورمون تستسترون، باعث بالا رفتن هورمون دوپامين هم مي شود که به برقراري رابطه کمک مي کند. ولي البته من زوجهايي را مي شناسم که بدون اين ارتباط نزديک جنسي هم با يکديگر زندگي مي کنند. کيفيت داشتن ارتباط نزديک کمي دست کم گرفته مي شود. ما به دنبال عشق رمانتيک هستيم، که ميلي ساده و يک جور ديوانگي کور است. احساس رابطه نزديک ولي يک حس بسيار رنگارنگ مانند نقشهاي يک قالي شرقي است، که پر از احترام، طنز و خاطرات مشترک است.

شپيگل: و با وجود همه اينها اين سيستم مي تواند خيلي آسان از هم بپاشد.

فيشر: درست است و قابل توضيح هم هست: اين در طبيعت انسان است که تا زماني با شريک خود همراه باشد که فرزند آنها از آب و گل در آمده باشد. زنهاي قبيله اي در جنوب آفريقا هر چهار سال يک بار بچه دار مي شوند و هر بار از مردي ديگر. در جامعه مدرن اين مساله به شکل بالاتر رفتن ميزان طلاق به خصوص در دوران4 سال اول شکل پيدا مي کند. به نظر مي آيد طبيعت انسان براي اين ساخته شده است که با شريک خود فرزندي داشته باشد، و بعد از مدتي برود. و من فکر مي کنم زندگي ما کم کم به زندگي نياکانمان شبيه تر مي شود.

شپيگل: چرا؟

فيشر: در دوران زندگي قبيله اي، زنان 80% آذوقه را تامين مي کردند. به اين ترتيب آنها قدرت "اقتصادي" داشتند و به همين خاطر وابسته نبودند. امروزه همسر يک رئيس بانک به عنوان مثال، که از خود تحصيلات يا در آمدي ندارد، همسرش را ترک نمي کند چون از نظر اقتصادي قادر به اين کار نيست. ولي در بسياري از جوامع دنيا اين موقعيت تغيير مي کند، زنان بيشتر صاحب استقلال اقتصادي مي شوند و بيشتر توانايي آنرا پيدا مي کنند که به رابطه هاي ناخواسته پايان دهند...

شپيگل: يا بيشتر رابطه هاي موازي داشته باشند ؟(توضيح خودم: منظور من از رابطه هاي موازي، همون چيزيه که بهش خيانت در رابطه ميگيم. من از اين کلمه به خاطر بار اخلاقيش استفاده نمي کنم)

فيشر: نه، نه الزاما. جالب اينجاست که امروزه نسبت به گذشته کمتر رابطه هاي موازي ديده مي شود ، يکي به خاطر اينکه اين امکان بيشتر هست که نوجوانان و جوانان تجربه هاي متعدد خود را داشته باشند، و يکي ديگر به اين دليل که رابطه ها امروزي هم کوتاه تر شده اند.

شپيگل: آيا اين جريان در آينده ادامه پيدا مي کند؟ آيا آمار طلاق بالاتر نيز مي رود؟

فيشر: بله، در اين مورد شک ندارم. و البته شکلهاي جديد با هم زندگي کردن به وجود خواهد آمد. به عنوان مثال يک نوع ازدواجهايي که بعد از مدت زمان خاصي خود به خود لغو مي شوند. در آنصورت دو طرف تلاش بيشتري براي حفظ ارتباط خود خواهند کرد. البته انسانها در آينده نيز همچنان ازدواج خواهند کرد-حتي دوباره و سه باره. اين به معناي پيروزي اميد بر تجربه است. ما همچنان تلاش خود را خواهيم کرد-تقصير به گردن سيستم عصبي و هورموني ماست!

شپيگل: آيا ما واقعا اينقدر در برابر عشق بي اراده هستيم؟ تا چه حد آزادي انتخاب پارتنر خود را داريم؟

فيشر: ما حداقل اين توانايي را داريم که از عاشق شدن خود جلو گيري کنيم. تصور کنيد شما تازه صاحب فرزندي شده ايد، همسر خود را دوست داريد و در عين حال شخصي را در محل کار خود بسيار جذاب مي يابيد. شما قادر هستيد به خود بگوييد:"نه،من خوشبخت هستم، اين شخص نيز متاهل است، رابطه ما، موفق نخواهد بود". چنين صرف نظر کردني مشکل، ولي ممکن است. صرف نظر کردن از صکس خيلي ساده تر هم هست. من فکر مي کنم ما مرتب با کساني برخورد مي کنيم که مايل هستيم با آنها رابطه جنسي داشته باشيم، و در آخر تنها دست آنها را مي فشاريم.

  

شپيگل: آيا عشق و دوست داشتن و دوست بودن در کنار هم ممکن است؟

فيشر: قاعدتا بله. قسمتها مختلف مغز که مسئول احساس عشق، رابطه ، دوستي و هوس هستند، مي توانند موازي هم کار کنند. ما حتي قادريم با کسي زندگي کنيم و در عين حال عاشق شخص ديگري شويم. اين توانايي از نظر تئوري تکامل هم قابل توضيح است، چرا که اين کار يک استراتژي دوبرابر به حساب مي آيد: در يک سو رابطه دراز مدت که باعث ثبات اجتماعي مي شود، از سوي ديگر پارتنر جديدي که امکان انتقال ژنها به نسل بعدي را بيشتر مي کند. واقعيت اين است که حتي در رابطه هاي موفق نيز ، ما شبها در تخت خوابيده ايم و از خود سوال مي کنيم که آيا نمي توانستيم انتخاب بهتري داشته باشيم. اين يک نيروي تخريب کننده مغز ماست...

شپيگل: و وقتي اين نيروي تخريب کننده زماني باعث جدايي شود، درد آن جدايي تقريبا به همان شدت شادابي زمان عاشق بودن است. آيا اين اشخاص را هم تحت نظر داشته ايد؟ در مورد آنها چه مشاهداتي داشتيد؟

فيشر: در اين اشخاص دو حس به شديد ترين شکل خود ديده ميشود: خشم و نااميدي. اين دو احساس در دو فاز مختلف به سراغ فرد مي آيد: بعد از جدايي ابتدا زمان خشم يا اعتراض است، شخص سعي مي کند پارتنر خود را دوباره به دست بياورد. سيستم ترشحي دوپامين ، بسيار فعال ميشود ،چون مغز باز هم "پاداشي" دريافت نمي کند. انرژيي که در اين زمان صرف مي شود بسيار زياد است. دوباره پارتنر سابق محور همه چيز مي شود و حس عشق باز هم قويتر مي گردد که حتي ممکن است تبديل به حس نفرت هم بشود.

شپيگل: ...حس نفرت براي به دست آوردن دوباره پارتنر کمي عجيب به نظر مي آيد.

فيشر: اين آخرين تلاش است. هر چه باشد، اينجا يک نفر دارد بر سر آينده ژنهاي خود مبارزه مي کند! و در واقع گاهي اين روش کارساز نيز هست. گاهي دو نفر دوباره به سوي هم برمي گردند وقتي يکي از آنها ديگري را تحت فشار سخت احساسي، مثلا تهديد به خودکشي قرار مي دهد.

شپيگل: ولي سوال اين است که ارتباطي که با اين روش دوباره بر قرار شود تا کي ادامه پيدا کند.

فيشر: درست است. ولي خشم و نفرت مي تواند کمکي هم باشد براي اينکه شخص خود را راحتتر از پارتنر خود جدا کرده و به دنبال پارنتر جديد باشد. البته قبل از آن فاز افسردگي شديد سر مي رسد. تمام دنيا خاکستري مي شود، کسي زنگ نمي زند و شخص دچار دپرسیون می شود .

             
شپیگل:چرا طبيعت جدايي را براي ما اينقدر مشکل کرده است؟ آيا بهتر نبود که خيلي راحتتر با نيرو و انرژي دوباره به زندگي بر مي گشتيم؟

فيشر: من فکر مي کنم که اين افسردگي هم فايده هاي خودش را دارد. کسي که ترک مي شود، احتياج به کمک دارد، چرا که همياري پارتنر او يکباره از بين رفته است. مسلما کسي که با لبان خندان به سوي دوستان براي کمک خواستن مي رود، زياد قابل باور نيست. افسردگي يک نشانه خيلي خوب براي اطرافيان است که يک مشکل بزرگ اين وسط وجود دارد. در ضمن، يک افسردگي خفيف در اين موقعيت مي تواند کمک کند که شخص خود و اطراف خود را واقعي تر ببيند.

شپيگل: آيا راههايي وجود دارد که ما عشق از دست رفته خود را راحتتر فراموش کنيم؟

فيشر: بزرگترين توصيه من اين است که هر چيزي که ما را به ياد او مي اندازد ، از بين ببريم و يا از زندگي خود دور کنيم. نامه ها، عکسها، کارتها ، و البته که هرگز به او تلفن نکنيم...

شپيگل: پس عشق مانند يک ماده مخدر است؟

فيشر: دقيقا، پس براي ترک اعتياد بايد از آن دوري کرد. نشانه هاي ترک اعتياد عشق خيلي شبيه به ترک کوکائين است: خواهش بسيار شديد، ماليخوليا، خستگي، از دست دادن تعادل روحي. البته تفاوتهايي هم وجود دارد. کسي که به کوکائين معتاد است، هر روز همان خواهش روز قبل را احساس مي کند، در حاليکه کسي که به عشق خود رسيده باشد، اکثرا بعد از مدتي اين خواهش را ندارد که هر روز پارتنر خود را ببيند.

شپيگل: شما براي اين مشکل تجويز قرص را نيز پيشنهاد مي کنيد.

فيشر: وقتي براي مقابله با افسردگي از دارو استفاده مي شود، چرا براي مقابله با درد عشق از اين روش استفاده نشود؟ البته با اينکار قادر نخواهيد بود يک رابطه را نجات دهيد، ولي مي شود با اينکار مثلا جلوي خودکشي از سر عشق را گرفت. البته من اخطار مي دهم که از اين داروها به مدت زمان طولاني استفاده نشود، اين داروها ترشح دوپامين و سروتونين در مغز را کم مي کنند، و اين در دراز مدت مي تواند باعث شود که شخص ميل به پيدا کردن رابطه( جديد) و ميل به ارتباط جنسي را از دست بدهد.

شپيگل: براي استفاده از دارو تا کجا مي توان پيش رفت؟ مثلا مي توان براي کساني که به دنبال عشق از دست رفته خود تا حد مزاحمت پيش مي روند (به اصطلاح: استاکر Stalker ) درمان با قرص را تجويز کرد؟

فيشر: چرا که نه؟ اينکه مواد شيميايي چقدر رفتار ما را تغيير مي دهند را هر کسي که يک آبجو هم خورده باشد ، مي داند. البته نبايد فراموش‌کرد که در مورد استاکر ها، اختلالات رفتاري ديگر نيز به مساله اضافه مي شود. من فکر مي کنم که هر کسي دلش مي خواهد به دنبال عشق از دست رفته اش برود، ولي اينکار را نمي کند چون ياد گرفته است که نبايد اين کار را بکند. ولي استاکرها قادر به کنترل اين کشش خود نيستند.

شپيگل: داروهايي که ميل جنسي را تشديد مي کنند ، مدتهاست که ساخته شده اند. آيا زماني علم قادر به ساختن ماده اي براي ايجاد عشق
و برقراري يا تشديد آن خواهد بود؟

فيشر: فرمهاي مخصوصي از LSD باعث ميشود که شخص راحتتر عاشق شود. اما در کل من احتمال نمي دهم که چنين دارويي در آينده واقعا ساخته شود. بايد پارامترهاي مختلفي کنار هم جمع شوند که شخصي عاشق شود: زمان مناسب و تحريکات حسي مختلفي که پاسخ دادن به آنها از دوران کودکي ما شکل گرفته است. البته من فکر مي کنم ماده اي ساخته خواهد شد که ميزان ترشح دوپامين و نورآدرنالين را در مغز افزايش دهد و با اينکار آمادگي مغز را براي عاشق شدن بالا ببرد.

شپيگل: آيا ممکن است اين آماده سازي مغز بدون دارو نيز انجام گيرد؟

فيشر: بله ، البته. من به تمام جواناني که دلشان مي خواهد عاشق شوند توصيه مي کنم: برويد به بيرون، به سوي دنياي بيرون برويد، به ديگران نشان دهيد که دنبال عشق هستيد، و بازي عشق را بازي کنيد. آماده سازي مغز، بر پايه به تحرک در آوردن سيستم ترشحي دوپامين است، وقتي کسي را پيدا مي کنيد که فکر مي کنيد مي تواند پارتنر شما باشد، بهتر است با او کارهاي جديد، مهيج و حتي خطرناک انجام دهيد. نزديکي نيز ميزان ترشح دوپامين و تستسترون را بالا مي برد، براي همين من هميشه به دانشجويان خود مي گويم با کسي به رختخواب نرويد که از او خوشتان نمي آيد،چون ممکن است عاشقش بشويد!

شپيگل: آيا حقه هاي ديگري براي ايجاد عشق به ذهنتان مي رسد؟

فيشر: همانطور که Baudelaire گفته است:"ما زنان را هر چه غريبه تر باشند، بيشتر دوست داريم" ، من به زنان توصيه مي کنم که کمي مرموز باقي بمانند. و کلا اين راه موثري است که علاقه هاي طرف مقابل را پيشبيني و ارضا کنيم. همانطور که مردان در هيچ زمان ديگري به اندازه چند هفته اول عاشق بودن خود ميل به صحبت کردن ندارند، يا زنان هيچ زمان ديگري به اندازه آن زمان با شريک خود فوتبال تماشا نمي کنند!...البته کارسيستم مغزي مردان در اين دوران هم با زنان متفاوت است، در مردان قسمتهايي از مغز که مربوط به تحريکات بينايي مي شوند بيشتر فعال است.

شپيگل: و اين تعجب آور نيست، درست است؟

فيشر: درست است. ولي پيش ضمينه تکامل در اين مورد جالب است. مردان به زناني نگاه مي کنند که قابليت زايش داشته باشند (توضيح خودم: در واقع زنان زيبا!) ، و زنان براي اينکه بدانند آيا پارنتر آنها مي تواند از پس نگهداري از بچه ها خوب بر بيايد، سعي در شناختن شخصيت او دارند. اينکار به مراتب مشکل تر است و پيش از همه احتياج به داشتن حافظه اي قوي دارد. براي همين زنان مرتب با دوستان خود از اين صحبت مي کنند که طرف مقابل چه گفته است، چه رفتاري داشته است و چکار کرده است. در زنان آن قسمت از مغز که مربوط به حفظ خاطرات است بیشتر فعال است .

                  

                                                                                                
شپيگل: اما خاطرات به تنهايي آتش عشق را روشن نگه نمي دارند.

فيشر: نه، در دراز مدت احتياج به کار کردن دائمي روي رابطه هست.

شپيگل: توصيه شما در اين مورد چيست؟

فيشر: در اصل الان بايد مي گفتم سالي يک بار از پارتنر خود جدا شويد، رابطه هاي ديگري را تجربه کنيد و بعد سعي کنيد دوباره از اول شروع کنيد!

شپيگل: اين را جدي نمي گوييد!

فيشر: البته که نه. مسلم است که کسي نمي خواهد واقعا اينطور زندگي کند. ولي توصيه من اينست که از اول انتخاب درست انجام دهيد، شخصي را انتخاب کنيد که برايتان در دراز مدت جالب باشد، به نوع خاص خودش. به طرف پارتنر خود برويد، با او صحبت کنيد و به حرفهايش گوش دهيد، از او سوال کنيد، سعي کنيد جذاب باقي بمانيد و احتياجات خود را بيان کنيد. البته که با وجود همه اينها تضميني وجود ندارد. چرا که متاسفانه واقعيت اينست: ما براي اين در دنيا نيستيم که خوشبخت باشيم، ما در اين دنيا هستيم که توليد مثل کنيم.

شپيگل: از شما براي اين مصاحبه متشکرم.

از مجله شپيگل، شماره 9، فوريه2005 
اقتباس از « شبنم فکر »

            *                  *                   *                  *                   *                *                *
 پی نوشت۱ : شرمنده اگه کلی دپرس شدین از خوندنش !

 پی نوشت۲ : این"محمد مهدی" گردنش بد جوری رگ به رگ شده ، میگه خدا رو شکر کن میتونی
                    موقع خواب بلولی ! ( سلامت ، امنیت ، پدر و مادر ...از نعمتهایی هستن که تا خدای
                    نکرده از بین نرن آدم قدرشونو نمیدونه ! ... کاش که بدونیم... و خدا نگهشون داره !)

 پی نوشت۳ : "گارسیا مارکز" میگه : اگر کسی تو را آنطور که میخواهی دوست ندارد به این معنی
                    نیست که تو را با تمام وجودش دوست ندارد ... 
                    ای حال میده این جمله !! مگه نه ؟!!

* صدای گریه



                                     ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ ن ۱: مهربان ستاره ای داشتم .. ( یا دارم ) در آسمان شبه قاره هند ... نمی دونم الان کجاست و در چه حاله
         ... سر میزد قبلا" اینجا ، خیلی هم با صفا میومد ، اگه باز هم میاد یه ندایی به من بده حتما" ..
                                                                                                                                   آرزومند آرزوهات
پ ن ۲: پی نوشت ۱ ربطی به شعر و کلیپ فوق نداره .

۸۵/۱/۲۲

   * فایل این ترانه رو قبلا" برای خیلی ها فرستاده م  .. باز اگه کسی خواست ایمیل بده تا براش 
       بفرستم.علاقه منداش یه سری هم اینجا بزنن .




 *به یکی میگن اگه آب نبود چی میشد ... میگه : « اووم م .... اگه آب نبود .. ما شنا یاد نمیگرفتیم 
      اونوقت غرق می شدیم » ! 
 

   * دلتان برای  این آقاهــه  یا  اینــا  تنگ نشده ؟ .. ایـن  و این یکـی هم هستن !

                                                          ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

 * پیرمرد مستمری بگیر کمیته امداد بود ...

  - آقا ! پول ریختن حساب؟
    - نه .. دو هزار تومن داری.
    - بده ۲ تومن !
    - نمیشه ۲ تومن بگیری ، هزار تومن باید تو حسابت بمونه .
    - نمیشه ۲ تومن بدی؟ ... آخه ماه رمضانه ....
    - نه حاج آقا .. دستگاه قبول نمیکنه ...

     هزار تومن از حسابش کم کردم ولی دو تومن بهش دادم .
     چند روز بعد که ۳۰ تومن حقوقش واریز شد اومد و گرفت و رفت ... چند دقیقه بعد برگشت ....
     هزار تومن میده به من میگه اضافه دادی اینو ...!

     کاش بودین و چهره شو میدیدین ...
     چی میشد اگه همه ی این پولدارا فقط نصف این پیرمرد وجدان داشتن ..!!؟ .. و یا نصف لطافت روح  
     اونو داشتن...
     واقعا" زمین خدا هیچوقت خالی از این بنده ها نیست ... خالی از این زیباییها نیست .. زیباییهایی
     که من وجود خدا رو بیش از هر چیز دیگه توشون میبینم ...
    
     هوس کرده م از همه تون بخوام همین الآن برای سلامتی همه بنده های خوب خدا یه صلوات 
     بفرستین... یه حمد هم برای شفای همه امراض روحی و جسمی بخونین..
     
     قل ما عند الله خیرٌ مِنَ الّهو و مِنَ التّجارة والله خیرُالّرازقین

     
     تا بعد ...

 

۸۴/۱۲/۷
                      

سؤال اول:
فرض كنيد در يك مسابقه دوي سرعت شركت كرده ايد. شما از نفر دوم سبقت مي گيريد حالا نفر چندم هستيد؟
(زودبگو)
پاسخ:
اگر پاسخ داديد كه نفر اول هستيد، كاملا در اشتباه هستيد! اگر شما از نفر دوم سبقت بگيريد، جاي او را مي گيريد و نفر دوم خواهيد بود!

سؤال دوم:
سعي كن تو سؤال دوم گند نزني ! براي پاسخ به سؤال دوم، بايد زمان كمتري را نسبت به سؤال اول فكر كني.
اگر شما توي همان مسابقه از نفر آخر سبقت بگيريد، نفر چندم خواهيد شد؟
(بدو بگو)
پاسخ:
 اگر جواب شما اين باشد كه شما يكي مانده به آخر هستيد، بازهم در اشتباهيد. بگو ببينم شما چه طور مي توانيد از نفر آخر سبقت بگيريد؟؟
(اگر شما از نفر آخر عقب باشيد خب شما نفر آخر هستيد و از خودتان مي خواهيد سبقت بگيريد؟؟؟؟)
شما در اين مورد خيلي خوب كار نمي كنيد، نه؟

سؤال سوم:
رياضيات فريبنده!!! اين سؤال را فقط ذهني حل كنيد. از قلم و كاغذ و ماشين حساب استفاده نكنيد.
عدد ۱۰۰۰ رو فرض كنيد. ۴۰را به آن اضافه كنيد. حاصل را با يك ۱۰۰۰ ديگر جمع كنيد. عدد۳۰ را به جواب اضافه كنيد. با يك هزار ديگر جمع كنيد. حالا ۲۰ تا ديگر به حاصل جمع، اضافه كنيد. ۱۰۰۰ تاي ديگر جمع كنيد ونهايتا ۱۰ تا ديگر به حاصل اضافه كنيد. حاصل جمع بالا چند است؟
(سريع بگو)
پاسخ:
به عدد ۵۰۰۰ رسيديد؟ جواب درست ۴۱۰۰ است.
باور نداريد؟ با ماشين حساب حساب كنيد.
مشخصا امروز روز شما نيست. شايد بتوانيد سؤال آخر را جواب بدهيد. تمام سعي خودتان را بكنيد. آبرويتان در خطر است!

سؤال چهارم:
پدر ماري، پنج تا دختر دارد:
۱-Nana
۲- Nene
۳- Nini
۴- Nono
اسم پنجمي چيست؟
پاسخ:
Nunu ؟
نه! البته كه نه. اسم دختر پنجم «ماري» هستش. يك بار ديگر سؤال را بخوانيد.
بابا ايول، ماروباش رو ديوار كي داريم يادگاري مي نويسيم. آبرومونو بردي كه بابا.اينو براي امتحان اونهايي كه فكر مي كنيد باهوشند بفرستيد و كلي دلتان قنج برود و كروكر بخنديد به حيثيت آن بابا!!!

*             *             *            *            *             *            *            *            *            *

پی نوشت ۱ : تا حالا دقت کردین؟!  این شکل:      یا این یکی:      با وجودیکه اینقدر خوشگل و ناز هستن در عین حال کچل هم هستن !!!


پی نوشت ۲ : این مطالب از خودم نیست ... زیادی خجالتم ندین ! .. این یکی رو از کیهان گرفتم . صفحه «نسل سوم» ش روزای سه شنبه قشنگه .

۸۴/۵/۱۸